Herhalde ilk defa internet ortamında bir sıkıntımı paylaşacağım arkadaşlar. Umarım çok uzatmadan dökebilirim içimi.

Özel sektörde üniversiteden mezun olduğumdan (2012'den beri) çalışıyorum. Şu an çalıştığım yerde de 6 yıldır çalışıyorum. Sadece proje ve tasarımdan sorumlu bir mühendisken son durumda milyon dolarlık projelerde onay verici konuma (yöneticilik) geldim. Bunu övünmek için söylemiyorum. Şansım yaver gitti diyelim çalıştığım firmada. Ancak bu yükselme tahminimden çok daha fazla sorumluluğu omuzlarıma da bindirdi. Bir süredir de bu yük altında ezildiğimi hissediyorum. Özellikle son 2 aydır sabah uyanır uyanmaz oflamaya başlıyorum. Maaşım konusunda hiç bir sıkıntım yok, ancak paranın mutluluk getirmediğini de canlı canlı yaşadım. Bir kesime rahat mı battı dedirtebilir bu durum ama kendi kendime durmadan "sağlık mı para mı" diye sorduğumda sağlık cevabını alıyorum. Göz seyirmeleri, kol ve bacak kasılmaları yaşamaya başladım bir süredir de. Fiziksel olarak yorulduğum bir işim yok. Beyini kapasitemin üstünde kullanmaya çalışıyorum sanırım, bu da akşamları eve zombi olarak gelmeme sebep oluyor.

Yukarıdaki kısım durumun özeti niteliğinde. Size sormak istediğim, akıl almak istediğim konu şu, bazı projelerin ilgilisi direkt benim. Yani müşteri firmayı tanıyor, çalışanları tanıyor ama geçmişteki proje mühendisliği görevimden dolayı işlerinin büyük kısmını ben yönetiyorum. Proje derinliği benim bilgim dahilinde yani. Bugün üstüme işten ayrılacağımı söyledim. Üstüm dediğim de öz olmasa abi dediğim biri. Son alınan iş de az önce dediğim devamlılık konusu kapsamında benim üzerimden alınan bir iş ve proje bedeli bir kaç milyon euroya denk geliyor. İşten ayrılacağımı söylediğimde abi dediğim üstüm "böyle bir karar vermen beni çok zor durumda bırakır" dedi. "Kararında düşüncen kati ise zorla tutamam elbette ama bana biraz süre ver" dedi. Sürenin ucu açık bu konuşmada. Ama dediğim gibi benim çok da fazla gücüm kalmadı. İş hayatım boyunca hep yapıcı oldum, çok sorun yaşadım, müşteriden çok ters tepki aldım ama bir şekilde hepsini çözüme kavuşturdum. Yani işten kaçan biri olmadım hiç. "Bu işin çözümü yok" yerine araştırdım çözüm aradım. Yüzde 95 gibi bir oranda da çözümü bulup sonuçlandırıldım. Üstümün bu lafı vicdanen rahatsız ediyor beni. Burada "profesyonel" düşünüp nokta mı koymam lazım, yoksa bir süre daha devam mı etmem lazım? Sizden almak istediğim fikir, düşünce bu yönde.

Şimdiden böyle uzun bir yazıyı okuyup, okumadan "ne diyor bu" demeyen herkese teşekkür ederim.