Sıkıldım artık. 18 yaşında intihar eden Furkan Çelep'in dediği gibi "bir ev bir araba için yaşıyoruz"
Sürekli çabalıyorum beterinde beteri vardır gelir geçer diyorum. Olmuyor tüm hislerimi kaybettim. Önceden umudum vardı şimdi o da yok. 1 yıldır çalışmıyorum kovuldum (sevgilimle aynı yerde çalışıyorduk. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen arkadaşımla aldattı. Müşterilerin içinde kavga çıkınca atıldım.)
Bir yandan aşk acısı çekiyodum. Bir yandan arkadaşımın ihaneti. Bir yandan babamın kırıcı lafları senden adam olmaz daha eve ekmek getiremiyosun vs. Bir yandan para sıkıntısı
Asgari ücretle çalıştığım 1.5 yıllık birikimim
Uçup gitti güya biriktirip araba alıcaktım
(ailevi sorunlar yüzünden)
Negatif olmayıp yinede pozitif bakayım diyorum ama olmuyor tahmül kalmadı.
Sinirli agresif biri oldum etrafımdakilere karşı
Zamanla elimi ayağımıda ortamlardan çektim.
Çünkü şuan yaşıtlarımın dertleri;
Ay şöyle daha güzelim
Nargile yapalım
Bi story at
Dur yemeği çekiyim
Şu marka giyeyim
kendilerini bu toz pembe dünyaya hapsetmişler. Kısacası bu tarz insanlardan uzaklaştım. Bir elin beş parmağını geçmeyecek dostum var. Onlarda bir var bir yok.
Yinede hayalim var ama hayaller sadece yarın için kurulmuş basit bi süs
Para üzerine kurulmuş herşey 🤷🏻*♂️
Bende şimdi boş gezenin kendisiyim artık.
İçimi dökmek istedim çünkü doldum ve taşmam gerekti okuyan herkese teşekkürler.