Zeka "inanmaktan" da öte bir durumdadır. Şu zamanda varlığını ve yokluğunu tartışmak bile büyük bir zaman kaybıdır.
Örnek olarak IQ testleri, çeşitli şema ve görsel soruları ile hazırlanır. Bazı insanlar şemalar arası ortak yönleri / bağlantıları / neden-sonuç ilişkilerini çok hızlı kurabiliyor ve anlayabiliyorken, bazıları daha uzun sürede bu şemaları çözümleyebilir. Bazıları ise neredeyse hiç çözümleyemezler.
Ancak zeka'nın varlığını kanıtlamak için psikolojiye kadar uzanmaya hiç gerek yok;

Bir kedinin sahip olduğu beyin kapasitesi bellidir. Eğer başarı ancak ve ancak "çok çalışmaktan" ve "disiplinden" gelseydi, yeteri kadar zaman verildiği takdirde bir kedinin de ortalama bir insanın yapabildiklerini yapmasını bekleyebilirdik. Ya da nöron ve sinaps sayısı insandan az olduğunu bildiğimiz şempanzelere yeteri kadar "çalışma" ve "disiplin" verseydik -ki verdik- ortalama bir insan kadar konuşabiliyor olması gerekirdi. Ancak sahip olduğu bilişsel kapasite sınırlı olduğu için, hiçbir zaman bir ortalama bir insan kadar neden-sonuç, bilgi-işlem gücüne sahip olamayacaktır.

Dolayısıyla zeka, tıpkı göz rengi, boy uzunluğu, ten rengi gibi bir takım genetik kodlarla belirlenir. Çünkü beyin kapasitesi de, bu saydıklarım gibi genetik bir gerçekliktir.

Ancak zekanın yalnızca genetik aktarımla edinilmesi konusunda karamsar düşünmeye de hiç gerek yoktur. Örnek olarak IQ seviyesi çok yüksek (150-200) insanlar ile sosyal problemler, iletişim sorunları, iç tutarsızlıklar, şizofreni, paranoya gibi rahatsızlıklara sahip insanlar arasında büyük bir korelasyon var. Yani anlayacağın, fazla zeka başka sorunlara yol açıyor.

Bununla birlikte bir birey çok zeki ve genetik olarak senden üstün olabilir, ancak hırs/çalışma/disipline sahip değilse, gücünü kullanmıyor demektir. Bu durumda avantaja geçebilmek için fazla çalışmak işine yarayabilir. Sonuç olarak 150 IQ'ya sahip olup da hiçbir şey yapmayan bir insana göre, 100 gibi ortalama bir IQ'ya sahip azimli ve çalışkan bir insan başarıya daha yakındır; kendisine ve topluma daha faydalıdır.