Picassonun ayar niteliğindeki bir anısını paylaşmak istiyorum;
Picasso bir gün bir restorana gider. Restoranda çalışan bir garson "efendim bana bir şeyler çizip verebilir misiniz anı olarak? Çocuklarıma, torunlarıma göstereyim." der. Picasso hemen bir şeyler çizer, imzalar ve garsona uzatır.
Garson: ''Bu benim için öylesine değerli ki'', diye sözüne başlamışken, Picasso lafını keser ve
- ''Evet, gerçekten öyle. O elindeki çizim tam 100 bin dolar'' der.
Garson, dehşete kapılmış bir halde, ''Aman efendim, 2 dakika bile sürmedi çiziminiz. Nasıl bu kadar pahalı olabilir?'' diye sorar.
Picasso hemen o unutulmaz cevabını verir. '' 2 dakika değil. 60 yıl artı 2 dakika...''
Şahsi fikirlerim;
Bu tarz yaklaşımlar fiyatı düşürmek adına yapılan değersizleştirme politikalarıdır, makul seviyedeki pazarlıklara açık olmak fakat ısrarcı ve ölücü pazarlıkları ise reddetmek gerekir. İkinci şekilde yaklaşanlara hiç kızmıyor veya alınmıyor sadece kibarca reddediyorum.
Sevgiler
