Normalde kimseye borç vermem, öyle bir alışkanlığım yok.Ancak 1 hafta önce çalıştığım yerde sevdiğim bir abimiz 200 TL borç istedi, çocuğu nişanlayacam bilmem ne yapacam hiç param kalmadı dedi bende 200 TL kendisine verdim.Bana ayın 13'ünde vereceğini söyledi tamam dedim.Kendisini dün gördüm hiç konuyu açmadı, bugün sabah gördüm , cebinde 100 TL kaldığını, hiç parası kalmadığını, kendisini ayın 1'ine kadar idare etmemi söyledi.Bende hem bayram arefesi hem de birkaç ödemem sebebiyle bana da para lazım olduğunu söyledim ama nafile.İşin ilginci ayın 1'inde gelecek bir ödeme de yok.
Anlamadığım nokta şudur.Biz hangi noktaya geldik insanlık olarak? 200 TL çok büyük bir para değil benim için ama söz verip hem de ödeyeceği günü söyleyip te erteletmek ne kadar ahlaki bir davranıştır? Hemen hemen her yerde var bu, kimseye güvenmemek gerekiyor demek ki.
hiç kusura bakma ama 200 lira i çin senin bu konuyu açmış olman ve bunu açarken hiç de utanmıyor zerre kadar vicdan azabı hissetmiyor olman ne duruma geldiğimizi açık bir şekilde ortaya koyuyor.