Öncelikle şuan bu konuyu açıyorsam bilinki psikolojik bir kırılmanın içerisindeyimdir. Dünyada herkesin yanlış seçimleri olmuştur öyle değilmi? Peki çoğunuzun bu yanlış seçimlerinin bedeli o kadar ağırmıydı? Aşk, iş, para hangisinin yanlış tercihi sizlere ağır bir ceza ödetti? Yanlış seçimlerden dolayı aile bireylerinden birini kaybedenleri kesinlikle bu konuda kıyaslamamaktayım.
Öncelikle nasıl yazsam, çizsem hiç bir şekilde bilmiyorum... Lakin her seferinde içimi dökmek, biraz olsun yaşadıklarımı cümlelere dökmek istesem işin ortasında kendime gelir vazgeçer siler atarım.
Fazla bir zamanda değil! Bundan bir kaç sene öncesine kadar normal insanlar gibi bir hayat sürmekte, yarınını düşünmeyen bir biçimde yaşamaktaydım. Düşüncesizdim ve en büyük düşmanım cahillik idi. Bir takım yanlış işlere bulaştım nasıl bulaştıysam kendimi uyuşturucu bataklığında buldum. 2-3 yıl gibi bir süre içerisinde sürekli hergün durmadan extacy hap kullandım. Hatta kendimi o kadar kaptırmıştım ki 1 adet kullanıp, etkisi gittiğinde yine 1 adet ile gün sonuna kadar tekrar ederdim. Gözüm artık tamamen kapanmış bir vaziyette sahte bir dünyanın içerisine dalmışım. Artık 1 adetin bile etkisini görmemeye başlayıp, 2 adete kadar tek sefer kullanımı yükseltim. Bu gün sonuna kadar toplamda 6-7 adet ediyordu ve ben kendimi nasıl bir bataklığa sokmuşsam hiç bir şey göremez hale gelmişim. Dünyayı kim takarki? kim çalışacakta patronları besleyecek? Hayat bu ölüp gidecez zaten bari iyi yaşayamıyorsak bir takım şeylerle mutlu olalım gibi gibi düşüncelerle bitirmişiz kendimizi.

Konuya gelecek olursak olay bundan sonra başlıyor işte. Nasıl olduysa tedavi olmayı kabul ettim ve tedavi sürecine başladım. Yemin ederimki psikolojik bağımlılığın verdiği acı fiziksel bağımlılık yapanlardan oldukça beter! Psikolijik bir savaşın içerisinde bulmakta insan kendini ve tedavi süreci bu konuda oldukça zorlaşmakta tabi halen kullanmak isteyen bir bireyse. Psikiyatristim ilaçlarımı yazdı remeron ve prozac. Prozac adlı ilaçları gündüz içer, gece uykuya dalmak için uyku ilacı olan remeronu saat akşam 10 civarları içer bayılıp yatardım. İlaçları kullanmayı aksatmıyordum hiç bir şekilde ve aile fertlerine bir daha hiç bir şekilde kullanmayacağım üzerine kurana yemin ederek biraz olsun rahatlatabildim. Bir kaç ay kullanmadım uyuşturucuyu. Ve ilerleyen zamanın içerisinde yakın bir akrabamızın kına gecesi olmuştu tabi bizim doğu insanı genellikle yakındır kenevir kullanmaya. İşte kına gecesi baktım biri çıkardı kenevir içelim felan diye tabi benimde aklımda acaba ben bunu içersem yemin ettim çarpılırmıyım diye düşünceler oluştu ve kış günü olduğu için hafif yağmur vardı ve benim en büyük fobilerimden bir tanesiyde yıldırım düşmesiydi. Havaya baktım bulutlu hafif yağmur yağıyor kendi kendime ben bunu içersem kesin yıldırım çarpacak gibi düşüncelere daldım ve akabinde keneviride o gün kullandım ve yeminimi de bozmuş oldum. O dönemlerde algı ve kaygı bozukluluğum vardı takıntılı bir insandım OKB hastası. Tabi uyuşturucu hap için kullandığım tedavi ilaçları bu hastalığa öyle bir şekil vermişki o kına gecesinde kullandığım kenevir sebebiyle hep aklımdan senaryolar kurgulayarak kesin bu olacak, eve giderken arabayla kaza yapacaz benim yüzünden aileden birine bişey olacak yeminimi bozduğum için gibisinden takıntılı düşünceler... Her neyse kına gecesi bitti eve dönüyoruz bende içtiğim kenevirin üstüne uyku ilacımı içtim ve zombi gibi nasıl uyumuşsam artık bilemiyorum. Düğün günü bu sefer bağımlısı olduğum ve uzun süredir kullanmadığım extacy hapı kullandım. Düğün sonuna kadar herşey güzel ve iyi geçti. Düğün sonunda ben ve benim gibi bağımlı olan diğer akrabamla tekrardan gidip aynı maddeyi aldık ve başka bir akrabamızın evine gittik. Tabi bu arada ben düşüncelere dalmışım aklımdan senaryolar kurguluyorum kesin ölecem! yeminimi bozdum çarpılacak tarzından takıntılı düşüncelerdeyim. Eve geçtik 3 kişi oturuyoruz ben marketten gidip birşeyler alıp geri geldim. Bir adet yiyemesemde çikolata yedim ne olduysa ondan beş dakika sonra oldu hayatımın en büyük korkusunu, en acı verici anını yaşayacaktım. 3 kişi otuyorduk işte birden ellerime baktım bu vucüt kimin, elimi kim kaldırıyor, elim nasıl hareket ediyor gibi düşünce oluştu beynimde tabi bende elime bakım aklımdan o düşünceler geçtikten sonra yanımdakilerine bakıp ayy diye şok olmuş gibi bir ses çıkarıyorum. Yanımdakilerde kafası güzel diye böyle eline bakıp bakıp bize dönüp ayy diye ses çıkarıyor sanıyorlar. Bilmiyorlarki birazdan kopacak kıyamati, çekeceğim o korku dolu anları. İşte bende bir kaç dakika böyle elime bakıp o düşüncelere dalıp onlara dönerek ay diye ses çıkarttıktan sonra birden ayağa fırladım azrail geldi, azrail geldi! Diye bağırmaya başladım. Azrail geldi diye tekrar ederek yüksek bir sesle bağırmamın sebebi tabiki bozduğum yeminden dolayı aklımda kurguladığım takıntılardı. Yanımdakilerde panikledi, sakinleştirmeye çalıştılar ben aralıksız durmadan söylediğim tek şey Azrail geldi azrail geldi oldu. Biraz zaman geçti ben az bişey kendime gelmiştim gece saat 2 civarı bişeydi 50 yaşlarındaki eniştem kapıyı çaldı açtık içeri girdi ve bana sizinkiler seni bekliyor eve sana ulaşamışlar dedi ve bende taksiye bindim eve doğru yola çıktım tabi eve giderken taksici de benden bir hayli korkmuş vaziyette "robot gibi olmuştum" eve kadar getirdi ve o günü öyle bitirdim. Ertesi gün ikinci bir felaketi yaşıyordum kalbim o kadar hızlı bir şekilde atıyor ve çarpıntı yapıyordu ki kalp krizi geçireceğime inanmış, kendimi ve etrafimdakileri oldukça korkutmuştum. Hastaneye gittik doktor birşeyimin olmadığını ve iyi olduğumu söylerek bizi eve gönderdi. Tabi ertesi gün yine aynı şekilde olunca yine hastane felan bu böyle bi kaç gün sürdü. En sonunda tedavi merkezine gittiğimde psikiyatrist doktorumdan öğrendim panik atak rahatsızlığına yakalandığımı.

Tabi bu süreçten sonra hayatım çok değişti, panik atak her geçen günümü bana zehir ediyor ve yaşanmaz bir hale getiriyordu. Aradan uzun bir zaman geçti ve anladımki kullandığım ilaçlarda panik atak rahatsızlığımı tetikliyormuş. İlaç kullanmayı da bıraktım ve bir kaç aya toparlandım panik atak hastalığınıda yendim! Öyle sanıyordum..... Yine bir gün yabancılışma hissi kopukluk diye tabir edilen panik atağın yaşattığı başka bir psikolojik rahatsızlıkla karşı karşıya kaldım. Olaya yabancıyım panik atak gibi belirtiler olsa tamam derim panik atak bu ve hemen bir çözüm bularak panik atağı hızlı bir şekilde atlardım. Ama bu yabancılaşma - kopukluk dediğimiz olay, benim yukarda da yazdığım gibi kollarıma bakıp kim oynatıyor, bu kimin vucudü diye panik yaşadığım anın bir benzeri, panik ataktan da beter! Sanırsam maddeyi bıraktığım için psikolojik bir sürecin içerisindeydim ve bu süreçte bazen hiç bir şey düşünemez bazen de aklımda durmadan düşünceler kurardım. Ve en büyük hatalarımdan ikincisini yaparak kendimi dini ve derin düşüncelere attım. Ateizm, Müslüman tartışma guruplarında faaliyet göstererek ateistlerin düşüncelerine karşı kendi düşüncelerimizi aktararak tartışmalar yapıyorduk. Ve bu yaşadığım yabancılaşma-kopukluk rahatsızlığınında bu guruplar ve tartışmalar yüzünden açığa çıktığını anladım. Yani bu yabancılaşmayı sizlere bu şekilde anlatabilirim; Sürekli aklımdan dünya nasıl oluştu, varlık, yaşam, ruh gibi düşünceler olduğu gibi hiç beklemediğim bir anda ilk defa karşılaştığım bu hastalık bana burası neresi, dünya nasıl oluştu, ben yaşıyormuyum? bunlar kim-bunlar insan! gibi varlık hakkında kısa süreli şoklara giriyordum ve çok acı! Bu acıyı ve duyguyu ancak yaşayanlar bilir nasıl anlatacağımı inan bilmiyorum. Diyeceğim budurki kesinlikle uyuşturucu türevi işlere bulaşmayın elbet bir sizlerde bilinç altınızda yatan rahatsızlığı ortaya kendi ellerinizle çıkaracaksınız. Çok fazla derin düşüncelere dalmayın, dünyanın bir tek yaratıcısı vardır o da Allah (c.c) sorgulamayın demiyorum uslubuyla, adabıyla ve aşırıya kaçmayacak şekilde. Ben bununda cezasını çok pis çektim! Çok derin düşüntüm ve sonuç yine hüsran... Şuan içimi döktüğüm için yaşadıklarımın bir kısmını kısa bir şekilde anlattığım için o kadar rahatladım ki anlatamam sizlere şuan aklımdan bu konuyu iç açmamak ve yazdıklarımı silmem geçiyor her zaman yaptığım gibi. Ama bu sefer yapmayacağım bir kaç kişide olsa bu konuda siz değerli arkadaşlarımdan tavsiyeler ve yardım isteyeceğim. Panik atak halinde ne yapmaktasınız? Nasıl atlattınız? Yediğiniz veya içtiğiniz bir şeyin panik atağınızı tetiklediğini gözlemledinizmi? Çünkü ben artık alkol bile içemiyorum fazla.
Kesinlikle uzak durunuz! Arkadaşlar lütfen yazdığım konuyu alıntılayarak yorum göndermeyiniz çünkü eminimki bir kaç saat sonra yazdıklarımı sileceğim. Yorumlarda alıntı olarak kalmasını istemiyorum.