Abim valla bu iki yıldır düşünmediğim kendimi yerine koymadım insan tipi cinsi kalmadı. Kendimi bazen öldürecek kadar kötü düşüncede şeyler düşünüyorum. Kendimden nefret ediyorum. Bazen insanlardan midem bulanıyor bazen kadınlardan bazen erkeklerden bir çoğu zaman kendimden. Yani kendimi yerine koyup o piskoljiyi baskıyı ruhsal kötülüğü yaşamadım şey kalmadı. Bi sivilcelerim var bide maddi ve makami yönden hep bi çaba hep bir düşünce var. Başarılı olma. Bazen bu hayat nasıl geçer ne berbat bir hayat diyorum. Bi anda full enerjik arkadaş ortamının bel kemiği oluyorum bazen ise o takıldığım arkadaşım ve ailemden midem bulanıyor. Erkeklerin fazla olduğu ortamları sevmiyorum. Hele cinsel şeyler konulduğunda espirisi yapıldığında o piskoloji benim hayatımı bitiriyor resmen. İnsanlara bazen çok saf şekilde güveniyorum bazen hiç güvenmiyorum. Karşımdaki kişinin aklını okuyorum neler düşündüğünü neler düşünebileceğini hisediyor anlıyorum. Kızlarda çok seçiciyim aşık olmadım kızlarla çıkmak çok mide bulandırıcı geliyor. Abi bide okul derdi var bide şu sıralar bom boşum 7/24 kendi içinden konuşuyorum. Ne yapıp bu ergenliği bitirim sizde ergenlikte böyle şeyler oluyor muydu.