Biraz araştırmalarım sonucu tükenmişlik sendromu denen hadiseye benzer bir durum yaşıyorum. Artık adı her neyse.
Aldığım bir karar sonucu hafta sonları ve müsait olduğum zamanlarda kimsesiz çocuklar yurdunda "gönüllü abilik" programına katılacağım. Potansiyel bir baba adayı olmam ve çocukları çok sevmem sonucunda, onlara birşeyler katmayı, eğitimlerine manevi olarak katkıda bulunmayı, en azından faydalı birşey yapmayı planlıyorum. Maddi olarakta elimden geldiğince destek vermeye çalışacağım.
Tükenmişlik falan değil, sadece zor bir dönemden geçiyorsun gibi geldi. Yani sıkılmışsın, hayatında bir değişiklik lazım. Ufak tefek değişikliklerle bunu rahatça aşabilirsin.
Öncelikle yavaşla. Her alanda. Yemek yerken, kitap okurken, iş yaparken. Acele etme. Tadını çıkar. Ailenle konuş, onların kıymetini bil. Eve giderken aile fertlerine çiğ köfte bile alabilirsin mesela, farklılık olsun.
Para kazanmak için yaşama, yaşamak için para kazan. Fazlasına tamah etme. Elindekilerle yetin.
Ve sana şu söyleyeyim. Her gün 13-14 km yürümeye başladım. Yürürken çokça düşünecek vaktin oluyor, kendi iç muhasebeni yapıyorsun. Hem temiz hava, oksijen, beyin daha iyi çalışıyor. Ek olarak spor yapmış olursun.
Bir yardım faaliyetine katıl, bu çok önemli. Fakir, muhtaç ailelere yardım ulaştır. İyilik yap. Ardında bir iz bırak, bir iş yapmış ol, bir tuğla da sen koy. Ben mesela
Aşhane ekibiyle tanıştım, 15 günde bir çıkıp Suriyelilere erzak ve çorba dağıtıyoruz. İnan çok garip duygular yaşatıyor insana. İstanbul'dasın, istersen bir ara sen de katılabilirsin.