Uzun süredir amaçsız bir ruh haline büründüm. Aslına bakarsanız daha öncede böyleydim. İş ev arası git geller ile iyice amaçsızlaştım. Bu anlık bir psikolojiden ziyade uzun soluklu bir duygu. Hani gidip eğleneyim ile geçecek bir durum değil.

Düşünsenize nefes alıyoruz, görebiliyoruz, gezebiliyoruz ama bunların bir amacı olmalı, günün 10 saati birilerine aldığımızdan daha çok para kazandırarak geçmemeli. Ya da sadece para kazanmak için mücadele edilmemeli. Her ay faturalar, ev problemleri ya da maddi dertler ile geçmemeli. Eğlenerek te geçmemeli. Hayatta olmamızın bir amacı olmalı.

Hiç kendinizi birinin yönettiği duygusunu yaşadınız mı. Sanki biri beni uzaktan kumanda ile hareket ettiriyor. Sanki kendimi dışarıdan izliyorum. Yürüyorum ama ayaklarım ezbere gidiyor. Konuşuyorum ama sanki programlanmış gibi.

Sanırım ben amaçlarımı kaybediyorum. Peki ya sen ?




Edit : Biraz araştırmalarım sonucu tükenmişlik sendromu denen hadiseye benzer bir durum yaşıyorum. Artık adı her neyse.

Aldığım bir karar sonucu hafta sonları ve müsait olduğum zamanlarda kimsesiz çocuklar yurdunda "gönüllü abilik" programına katılacağım. Potansiyel bir baba adayı olmam ve çocukları çok sevmem sonucunda, onlara birşeyler katmayı, eğitimlerine manevi olarak katkıda bulunmayı, en azından faydalı birşey yapmayı planlıyorum. Maddi olarakta elimden geldiğince destek vermeye çalışacağım.