Merhaba arkadaşlar,

Forumda dün gece babasını kaybettiğinde bir arkadaşın yaşadıklarını okudum, türlü hal var dedim ve şükrettim. Herkes gibi benim de bir hikayem var ve içimi dökme arzumu yakın çevremde dinleyenim olmadğından forumda gidermeye çalışıyorum.

Bundan 12 yıl önce doğum günümden üç gün sonra babamı kaybettim çocuk yaşta. Babamın amcalarımla ortak bir un fabrikası vardı ve anneme vasiyet olarak benim hakkımı amcamlardan ayırmasını tembihlemiş, babamı kaybetmemden sonra dayılarım babamın vasiyetini yerine getirmek için mücadele ettiler hakkımı ayırdılar. Daha ilk aşamadan babamın tarafı ve annemin tarafı birbirine düşman kesildi, yetim kalmak yetmiyormuş gibi.

Benim hakkım ayrılınca amcalarım fabrikadaki hisselerini 3. bir kişiye devrettiler ve sonucunda 9 yaşında hiç tanımadığım birisiyle ortak durumunda kaldım. Aynı kişiye benim hisselerimi satma işlemini yine dayılarım gerçekleştirdi, para yerine yanımda arkamda biri olduğunu bilmek istedim ama kimse farkedemedi. Hissemi elde etmeme ve satmama dayım yardımcı olunca paramı da dayım yönetiyordu ve bu durumdan rahatsız olan dedem ölenler beni ilgilendirmiyor diyerek beni ikinci kez yetim bıraktı. Böyle sancılı yılların ertesinde bir erkek çocuğu olarak babasız bir ergenlik sürecine girdim ve dayım ile ortak bir arazi sahibiydim.(Dayımın maddi durumu iyidir, paramı zimmetine geçirmediğinden adım kadar eminim.)

16 yaşımda ticari olarak web sayfası hazırlamaya başladım bir ofiste çalışıyor aynı zamanda lise okuyordum. 18 yaşıma bastığımda üniversite öğrencisi olacaktım, Fırat Üniversitesi'ne gidip yazılım mühendisliği eğitimi alacak ve buralardan uzaklaşacaktım, yıllardır hiç yanımda olmayan amcalarım inanılmaz bir meslek baskısı yapıp iyice bunalttılar, tek varlığım annem yalnız kalmasın diye yazılım mühendisliği vedalaştığım meslek olurken, ortağım olan dayımın oğlu BAÜ Yazılım Mühendisliği'ne kayıt yaptırdı. Uzaklaşamadım evimden Namık Kemal Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği'ne yerleştim ve işlerimi yapmaya devam ettim. Dayım çalıştığımı ve eğitimimin iyi olmadığını öğrenince tepki gösterdi. Arkamda güvenecek bir babam olmadığından çalışmadan rahat edemediğimi anlattıysam da sesim duyulmadı.

Babam öldüğünde aldığım arazim hala dayım ile ortak şekilde duruyor, gayrimenkulum var belki ama kendimi ekonomik olarak rahat hissedeceğim bir birikimim yok. Ailemin araba ihtiyacı var 12-13 bin TL ile bir araba alalım araziden düşelim diyorum dinleyen yok, evimin tadilata ihtiyacı var duyan yok, malım ile rezil oluyorum. Öte yandan dayımın oğlu ülke ülke gezdi kendi imkanlarıyla, altında Mercedes A180 var ve benim hayallerimin eğitimini alıyor. Kendimi resmen kuzenime bir alt sınıf insan olayım diye yetiştiriliyormuş gibi hissediyorum.

Yokluk acıdır, çok iyi bilirim de varlığın yokluğunu çekmek apayrı bir durum. Malım ile rezil oluyorum, anneme içimi dökmeye kalkıyorum abisine laf ettirmiyor, dayıma konuşuyorum dinlemiyor, ihtiyaçlar var, yorgunluklar var kimse düşünmüyor. Son zamanlarda işlerim kötü halde, eğitim zaten hep kötüydü herkes sadece yargılıyor. Kimse acaba bu çocuk ne düşünüyor, bir sıkıntısı var mı demiyor. Her sabah halledilmesi gereken şeylere uyanıp her gece halledilmesi gereken yeni şeyler ile uyuyorum. Büyük bir motivasyon kaybım var içimi dökmeye zehrimi boşaltmaya ihtiyacım var. Nasıl motive olup kendimi toparlayabilirim bir fikri olan var mı arkadaşlar ?