Geçen gün katıldığım yazılım yarışmasında derece yapamayınca iyice kötü oldum.Dertlerime bir derman üretmeye çalışıyorum yardımcı olursanız sevinirim arkadaşlar.

Şimdiye kadar hiç bir başarım olmadığından bir de tek ilgi alanım olan bu programlama yarışmasında yapamayınca iyice kötü oldum.Gerçi ilgi alanım ama hayatta karşı olan kötü düşüncelerimden dolayı bu yarışmayı öğrendikten sonra doğru dürüst çalışmaya başladım(düzenli bir şekilde).Rakipler 3-4 yıldır düzenli olarak bu işle uğraştığından başarısız oldum.

Ailemle aramdaki sorunu çözemiyorum.Açık konuşayım şimdi bazı arkadaşlar bir yandan haklı olarak haline şükret diyeceklerdir ama bu ülkede yaşadığımdan ve yaptığım hatalardan dolayı çok üzülüyorum.Üstüne üstlük bir de benim karakterimin yeterli olmaması sebebiyle hayatla olan problemlerimi çözemiyorum.(Atamızın ve şehitlerimizin ruhu şad olsun mezarlarında hüngür hüngür ağlıyorlardır ülkemizin bu halini görünce)

17 yaşındayım şu yaşıma kadar hep başkalarının hayatını yaşadım ve yaşadınız.Çünkü bizim,bizlerin hep öyledir.Şu oks'yi sbs'yi bir atlatalım rahatız,şu liseyi bir atlatalım rahatız,şu üniyi bir atlatalım rahatız,şu askerliği,şu düğünü,şu çocuğun sünnet masraflarını derken bir ölelim rahatız dememize kadar sürekli karşılıksız beklentilerle yaşıyoruz.

Ben ne yapacağımı bilmiyorum.İyi bir okulda değilim eğitim anlamında şimdiye kadar beynimi doğru dürüst kullanmışlığım yok.Bu sebeple tüm alanlarla başarısız oluyorum.Bunu aileme anlatıyorum diyorum bu okula gitmek yerine evden yapsam mutlu bir şekilde yapabilirim diye ama yok kabul etmiyorlar.Onlarda bir nebze hak veriyorum sonuçta benim boş vasıfsız biri olmamdan dolayı korktuklarından en azından diplomanla şuraya başvurursun falan deyip sinirimi bozacak sözlerde bulunuyorlar orası ayrı.

Fakat onlara anlatamadığım bir şey hayatın önemi.Geleceğe odaklanmış durumdalar ama 2 dakika sonra sağ kalıp kalmayacağımız bile belli değilken ülkemizde insanlar 10 yıl sonrasına planlar yapıyor.Hani öğrenmek için planlar yine yapılır ama anı yaşamak diye bir şey var ya ben onu hiç yaşayamadım.

-Şu yaşa kadar ilkokul 2.sınıftan beri elime kız eli değmedi.Aileme bunu da açık açık söyledim okulumda yok dedim.

-3 senedir o okulda(11.sınıfım şuanda) teşekkür belgesi alıyordum bir dershanenin deneme sınavına bir girdim 500 üzerinden 150 aldım.(Ortaokulda 500 üzerinden 350-370 alırdım)

İşin açıkçası ne yapacağımı bilmiyorum.Hayattan cidden usandım cıvıl cıvıl bir şehirdeyim çok karakterli kızlar var adım gibi biliyorum ama ne onların gittiği dershaneye gidebilecek param var.Ne de bir aktivitem.Tek aktivitem var ki o da ailemi iyice rahatsız etti okulu ekip avmlere gidip mal mal tek başıma dolaşmak.

Ailemle en az 5 defa konuşmuşumdur denemek istiyorum evden okumayı falan ne kaybederim şeklinde işin açıkçası birde aile huzurumu iyice bozdum.İşin gerçeği ailemin değerini biliyorum fakat şuan alternatif bir imkanım olsa ailemin yanında durmazdım herhalde.

Bazı kişiler çok destek oluyor bir şeyler yapabilmemiz için öğrenebilmemiz için bazıları ise iyice köstek oluyor.Kimisi etkinliklere aktivitelere teşvik eder kimisi 4000-5000 sahnelik performans ödevi verir.Kimisi cuma günü törene az kişi katıldığından bizi 80 dakika tören için okulda tutar.İşin açıkçası bazı insanlar insanlıktan anlamıyor ama elimden hiçbir şey gelmiyor ne yapmalıyım arkadaşlar?

Ekleme:

Önceden hiçbir şeyi sorgulamaz boş boş yaşardım.Şimdi çoğu şeyi sorgulamaya başladım ve iyi ki de başlamışım diyorum.

Okulumun bitmesine 1 buçuk yıl var(sınıfta falan kalmazsam) ama bu şekilde üniversiteyi kazanmam imkansız.Neden başarılılar hep daha başarılı olma fırsatına sahip olabiliyorken başarısızlar başarısız olmaya mahkum oluyor anlamıyorum.