Sen ne düşündüğünü bildiğin zaman aydınlanmış olursun zaten. hayatın kendisi zaten bir uyanış okuludur. Her gün doğan güneşe baktığında ne görüyorsun? ben içimde bir güneş doğduğunu hissediyorum. Ancak bu hissiyat karanlık çöktüğünde de devam ederse yani süreklilik arz edebilirse o zaman aydınlığa açılan kapı aralanır. Sen şuan bilinç olarak burada olduğun için buradasın kimse seni veya başkasını zorla tutmuyor. Kalk mutfağa git, veya başka yere sana kimse engel olmaz.

Kendini bir ışık huzmesi gibi düşün sadece enerjiden oluştuğunu düşün bir patlama yaşarsın ve ortalıktan kaybolursun nereyi düşünürsen bilincin orada var olmayı sürdürür. Bizler bedene mahkum olduğumuzu düşündüğümüz için beynimizin frekansına uymak zorunda kalıyoruz ve bir hapiste yaşıyoruz. Rezonansa girerek bilincinin frekansını aşırı yükselttiğin zaman her şeyi yaparsın. Ama unutma bedenimizin bize öğrettiği şey zaten yapabileceklerimizin bir müjdesidir. Bir arabayı ilk kez sürüyorsan ve gaza yüklenirsen senin kontrolünden çıkar ve kaza yaparsın. Beynin ve aklın ise sana sürüşü öğreten hedeflerini, gitmen gereken yolunu tayin edebilmeni sağlayan bir sürücü eğitmeni gibidir.