Sürekli kalbini kırmamak için alttan aldığım bir kız arkadaşım vardı. Çok egoist umursamaz özgüveni yüksek biriydi. Kaybetmemek için sürekli sürekli yine sürekli alttan aldım. iyice herşey içimde birikti. Araya tatsızlıklar girdi. Ben ona değer verdikçe o beni umursamamaya başladı. Benimle alaylar etti. Yine de kötü birşey demedim. Benim için özel biri sayılırdı. 6-7 aydır konuşuyorduk. Hiçbir zaman kötü birşey söylemedim. Ama dün yine tatsız bi olay yaşadık. Ben derdimi anlattım anlamasını bekledim ama benimde alay etti ukalaca davrandı. Kendisini uyardım bana kötü birşey söylemek zorunda bırakma diye. Öyle davranınca kan beynime sıçramıştı. Ben onunla olmayacağını bile bile hayaller kurarken hala onu önemserken o benimle alay etti. En sonunda dayanamayıp küfür ettim. Aslında fazlasıyla hak etti ama ben vicdan azabı çekiyorum küfür ettiğim için. Sonrasında mesajla bikaç şey daha yazdım sinirle ama bunları sadece sinirle söylediğimi ve bunlar için özür dilediğimi belirttim. Herşey bitti. İçim rahat değil. Evet eninde sonunda bitecekti ama küfür ettiğim için sürekli kendime kötü davranıyorum. Ben şakasına dahi olsa küfür eden biri değilim. Ağız alışkanlığım dahi yoktur. Ama dayanamadım çok sinirlenmiştim. Her ne olursa olsun bi bayana küfür etmemem gerekirdi. Hani kızlar genelde "adam olsunlar" derler ya işte ben o "adam" lar kategorisine giremiyorum sanırım.

okuyan okumayan herkese teşekkür ederim sadece içimi dökmek istedim.