KADIN

Kimi der ki kadın
uzun kış gecelerinde
yatmak içindir.

Kimi der ki kadın yeşil bir
Harman yerinde dokuz zilli
Köçek gibi oynatmak içindir.

Kimi der ki ayalimdir.
Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran.

Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.

O benim kollarım, bacaklarım.
Yavrum, annem, karım, kız kardeşim hayat arkadaşımdır.

Nazım HİKMET

“ Ve kadınlar...

Bizim kadınlarımız;

Korkunç ve mübarek elleri
İnce, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle

Anamız, avradımız, yarimiz
Ve sanki hiç yaşanmamış gibi ölen

Ve soframızdaki yeri; öküzümüzden sonra gelen
Ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız
Ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki
Ve kara sabana koşulan ve ağıllarda

Işıltısında yere saplı bıçakların
Oynak, ağır kalçaları ve zilleriyle bizim olan kadınlar,
Bizim kadınlarımız .. ”

Nazım Hikmet