Duygu yoğunlukları, hayal kırıklıkları, bir kaç damla gözyaşı şu an bana kalanlar. Yapacak hiç bir şeyin olmaması, elinizden hiçbir şey gelmemesi insanı zor duruma sokuyor, üzüyor, kalbinizi paramparça ediyor.

İnsan yaşadıkları ile çok şeyler öğreniyor. Sizlere yaklaşık 10 aylık bir maceramdan kısaca söz etmek istiyorum.

Bu sene okula başladığımda hoşlandığım bir kız vardı, okula da daha yeni nakil gelmiştim. Kızı çok sevdim, gerçekten sevdim, benim ciddi duruşlarım, korkularım bir çok şeye engel oldu ama, bu kız beni hiç sevmedi, her ne kadar bir süre sevdiğini söylese de, ben hep oyun oynadığını düşünüyorum, hep beni küçük düşürdü sanki. Duygularım paramparça edildi. Aşk söz konusu olduğunda insan nelere katlanıyormuş meğer. Kız çeşitli periyotlarla yokladı beni, hiç muhabbetsiz aylardan sonra, çok samimiymişiz gibi konuştu, mesajlar vs... Ben hep sevdiğimi belli ettim. Bazılarında açıkca söyledim. O bir şey söylemedi, hep ben söyledim o sustu! Derslerim kötüye gitti, yemek yiyemedim, çok zor günler geçirdim her yoklamada... Bu sefer herhalde yaklaştım... diye düşündüm, ama olmadı. Dün şehirden ayrılacaklarını öğrendim, mesajlarla yine beni yoklamaya başladı... Bu sefer biraz ağırkanlı şekilde belli ettim, ama yine o biliyor. Bununla egosunu mu tatmin ediyor bilmiyorum?!

Ama bildiğim bir şey var, ben gerçekten acı çekiyorum, o gidecek, onsuz neler yapacağım, yüzüne hasret neler yaşayacağım merak ediyorum?

Belki sizlere basit gelebilir ama ben bu olayı içimde fazlaca büyüttüm. Önerileriniz varsa, gerçekçi, dinlemek istiyorum!