Köpekler çok sadıklar ve alışıp huzur buldukları yeri asla unutmazlar. İlkokul 1 e gidiyordum. O zaman Kurt - Kangal kırması bir köpeğimiz vardı. Her sabah beni okula götürür. Öğlen alır geri getirirdi. Her gördüğünde üstüme atlar önlüğümü patileriyle kirletir yerlerde yuvarlanırdık. Herşeyiyle süperdi. Bizim mahalleyi koruyordu. Diğer sokaklardan çocuklar köpek kaçırıp bağlıyorlardı 5-6 köpekle bizim sokağı basmaya geliyorlardı. Biz korkuyorduk. Kaçmayı düşündüğümüz sırada köpeğimiz, diğer mahalle çocukları ve 5-6 köpeği önüne katıp kovalamaya başlıyordu. Bizde ne de olsa kaçıyorlar diye peşinden koşuyorduk Bi gün kaçırdılar. Baya ağlamıştım. Bekledik bekledik. 4 gün sonra geri gelmişti. Boynuna ip bağlamışlar. Sanırım ipi koparmış. Boynuda ipin olduğu kısım yara içindeydi. Gelir gelmez ilk yaptığım şey ipi kesmek. İkinci şey ise yemek hazırlamak olmuştu.

Küçükken belime kadar kar tutmuştu ve sokaktan inleme sesi geliyordu. Daha o zaman ufacıktı. Karların altında kalmış. Arayıp karın altında bulup eve getirmiştik. Kış geçene kadar evde besleyip, soğuklar geçince bahçede kulübe yapmıştık. Büyüdüğü zaman kulübesinde kedimle beraber kalıyorlardı. Aynı tasta yemek yiyorlardı.

Herşey gözümde canlandı bir anda.