Samimiyet ve gerçek duygular vardı , biz bunu izlerken soba'nın üzerinde rahmetli annanemin evinde portakal kabuklarının kokusu karışırdı genzimize.. Öyle bi' şeydi işte , dosthane bi' diziydi acayip de haz alırdım hani izlerken.. Sonraları bilgisayarla tanıştık , teknoloji girdi , bertaraf olduk.. (; Ne kestane yapabiliyoruz şimdi soba üzerinde ne de patates kuzinede.. Peh ki peh..
vallahi çok haklısın. Ben de küçüklüğümü hatırlıyorum da mükemmel bir dostluk ortamı vardı. Kime misafirliğe gitsek ya da bize kim gelse derdik cuma günü. bir dizi insanları bu kadar kaynaştırabilir. Günümüz dizileri maalesef aileyi 2-3 parçaya bölüyor. Ben bunu izleyecem sen şunu izle vs. gibi bu dizi bölücü değil birleştirici idi. Kestane, mısır ve süper baba cumanın vazgeçilmeziydi.
O günlere geri dönmeyi ne çok isterdim.
