“Atatürk Için Dinsiz Diyenler Oldu. Bunu Bir Moda Imiş Gibi Yayanlar Vardi. Onun Laiklik Anlayişini Dinsizlik Gibi Göstermekte Fayda Bulanlar Oldu. Fakat Gerçek Hiç De öyle Değildi. Atatürk Laikti Ve Yobaz Aleytari Idi. Size Başimdan Geçen Bir Olayi Naklederek Başlayayim :



Bir Gün Necip Ali Ona :

- Efendim, Münir Hayri Namaz Kilar Dedi,



En Yakin Bir Dostumun Beni Bu şekilde Takdimini Gören, Beni Sevmeyenlerin Yürekleri Sevinçten Ağizlarina Geldi. şimdi Kovulacağimi Düşünerek Gülüştüler.



Atatürkle Aramizda şu Konuşma Geçti :

- Sahi Mi ?

- Evet Paşam

- Niçin Namaz Kiliyorsun

- Hiç ! Sadece Namaz Kilinca Içimde Bir Huzur Ve Sükun Hissederim.



Atatürk Biraz önce Gülenlere Döndü :

- Bir Gemide Kalsaniz Ve Batmak Tehlikesinde Olsaniz, Hiç Bir ümidiniz Kalmasa, Ne Diye Haykirirsiniz ? Herhalde Yetiş Gazi Demezsiniz Allah Dersiniz. Bundan Doğal Ne Olabilir.



Sonra Bana Döndü :

- Dünyadaki Işlerine Zarar Getirmemek şartiyla Namazini Kil ! Heykel De Yap, Resim De ...



Görüldüğü Gibi Atatürk, Hiç Bir Zaman Ibadeti Güçleştirecek Davranişta Bulunmamiştir. Hatta Onun özünde Olduğu Gibi Anlaşilip, Yapilmasini Sağlayacak Tedbirler Alinmasini Sağlamiştir."