17 Ağustos 1999 saat 3 sıraları istanbul bağcılardaki evimizde ben daha 12 yaşindayim. annem kardeşim ve ben 3'ümüz bi yatakta yatiyoruz.. ve evin arka tarafinda kömürlükten tıkırtı sesleri geliyo annem kalkmasi ile işiğın düğmesine basmasi bi oluyo metin kalk dediğinde evdeki ampule bakiyorum ve sallaniyo.. vitirindeki bardaklar devriliyo. apor topar kapiyo doğu koşuyoruz. arkamizdan bi gürültü geliyo. vitirinde bulunan televiyon yere düşmüştu ve kırılmıştı kapidan çikmadan işiklar gidiyo diş kapiya vardiğimizda... herşey bitmiştii. dişari çikip bağcılara baktiğimizda gördüğümü sadece bi toz bulutu. duyduğumuz iste çiğliklar ağalamalar..

asla unutmayacağiz.. 17 Ağustos 1999...

O gün anladim. insanin ne yaparsa yapsin istersen dünyanin en sağlam en yıkılmaz binalarini yapsin yine yaranada karşi ne kadar aciz olduğunu .