bana sigarayı bıraktıran ilaç.
ilaç ile ilgili kişisel düşüncelerimi söylemek, bende yaptığı etkileri dile getirmek istiyorum.
öncelikle nikotin bağımlılığınızın tanımını koymak gerekiyor. nikotine ne kadar bağımlısınız. mesela ben günde ortalama 2,5* paket sigara* içen biri olarak çok yüksek derecede nikotin bağımlısıymışım. bu ilacı kullanmadan önce sigarayı bırakma teşebbüsünde bulunmadım. ilaca başlarken de pek bırakma meyillisi değildim açıkçası. iki arkadaş otururken hadi sigarayı bırakalım, hadi, hoop bırakıyoruz yaptık ve bıraktık gibi...
ilaca başladığım günden 13 gün sonrası, pazartesi gününü sigarayı bırakma günü olarak belirledim. o güne kadar içebildiğim kadar sigara içtim. ilaca başladığımın ertesi günü sihirli bir değnek değmişcesine uykum düzene girdi. sabahları kaldırılması imkansız olan ben, 5 dakika daha uyuyum, üç dakika 22 saniye daha uyuyum diye sayıklayan ben, ilaca başlar başlamaz sabah saat 7 de uykumu almışcasına kalkmaya başladım. sanıyorum antidepresana ihtiyacım varmış.
ilaç sigara içme isteğini azaltmasına azaltıyor ama, ama... ilacı kullandığınız süre içerisinde salaklaşıyorsunuz ve aşırı bir şekilde unutkanlık, ayrıca konsantrasyon bozukluğu baş gösteriyor. sigara ile ilgili olarak, içme isteğiniz azalıyor. içmeseniz bile aramıyorsunuz. ama dedim ya 13 gün içebilidiğim kadar sigara içecem diye. ilacın 7. gününde içtiğim bir sigaranın tadı o kadar iğrençti ki, o iğrençliği anlatacak söz bulamıyorum. işte dedim sigaranın gerçek tadı bu. o an sigarayı bırakmak lazımmış ama bırakmadım. içmeye devam edince tadı düzeldi. düzeldi dediysem ilacın 2 gününden itiaberen sigarada tat mat bir şey kalmamıştı. 9. günde başka bir şey oldu. elim sigaraya gitmedi, epey bir süre sigara içemedim. o an da bırakmak lazımmış ama yine zorla içmeye devam ettim. ve sigarayı bıraktığım pazar gecesi. sanki askerliğin son gecesi gibi, hem seviniyorsunuz, hem de arkadaşlarınızdan ayrıldığınız için üzülüyorsunuz. öyle duygular içerisinde ayin gibi, gece 2 ye kadar üst üste yaklaşık 1 paket sigara içerek paketteki tüm sigaraları bitirdim. sigara macerası 13 sene sonunda benim için bitmişti.
sigarayı bırakmıştım ve zorlukların geleceğini biliyordum. ilk 3 gün çok zorlandım. çünkü vücudum deli gibi nikotin istiyordu, biliyodum. sigara içme isteğim olmasa bile nikotin açığım vardı, fenalaştıkça sigara içen arkadaşların yanına gidip, dumanlarından otlakçılık yaptım. artık koku almam tat almam değişti. günler geçtikçe vücudum, ne tepki vereceğini şaşırdı. bacaklarım kıpkırmızı oldu, felaket baş ağrılar başladı. sonra baş dönmeleri... ama sigarayı bıraktım ben. geri dönüşü yok benim için.
kokular... her yer kokuyorumuş mesela, benim haberim yokmuş. güzel kokuları hissetmeye başlıyosunuz, tabi kötü kokuları da. mesela yagmurdan sonra gelen topragin kokusu sizi 10 sene öncesine götürüyor. tattığınız kokladığınız her şey sizi geçmişe götürüyor. sanki sigara içtiğim 13 sene hiç bir şey hissetmemişim. nerde o eski x ler derdim mesela. hepsi teker teker geri gelmeye başladı. ilacı kullanmaya devam ediyorum ama daha 12. günde sigara içmeyi de özledim ben. yani nikotinini kokusunu falan değil, sigara içmeyi. çok alışmışım. sigarayı bırakmanın en zor yönü bu bence. çünkü diğer istekleri ilaçla falan kapatabiliyorsunuz. vücudun günde 50 kere yaptığı bir şeyi artık yapmamasını istiyorsunuz ve haliyle vücut zorlanıyor. "ben bu sigarayı artık kesinlikle içmeyeceğim, 1 kere dahi olsa ağzıma almıyacağım" diye kendimi şartlandırmasaydım sanırım bırakamazdım.
bence en iyi ilaç bu.