ben de anlatayım.üniversiteyi yeni kazanmıştım,babamla aram iyi değildi,evde kalmıyordum,babam 2. annemden de boşanmıştı,kardeşlerimde 2. annemin yanında kalıyordu,olaylar berbattı yani.bir gün amcamın oğlu aradı baban komada hastaneye gel.koşa koşa gittim hastaneye babam bir makinanın yanında üzerinde kablolar,gözlerimden yaşlar süzüldü,bakamadım.sonra doktor geldi acilen dedi eskişehire gidecek ve anjio olacak dedi.ambulansa bindirilirken sanki kendi kalbim durdu.yolda giderken ambulansın her kasise girindiğinde kalp grafik aletinin dııtttt diye ses çıkartması her seferinde kalbime bir bıçak saplanması kadar acı verdi .acılar ve düşüncelerden sonra hasteneye geldik,koridorda beklerken en yakını olarak doktor beni çağırdı ve yaşama şansı %10 dedi.işte ozaman yıkılmıştım.tekrar başaladım ağlamaya.elden dua etmekten başka bir care gelmiyordu.babam kurtuldu ve ilk gördüğümde hayatımda ilk defa babama doyasıya sarıldım ve bu olayda anladım babamı ne kadar çok sevdiğimi.artık dua ediyorum;Allah'ım beni babamın ölümüyle imtihan etme,benim canımı ondan önce al diye.babam şimdi 3. kez evlendi ve tekrar ayrıyız ve yine gözlerimde yaşlar....