Yazdığın tespitlerin büyük bir kısmında son derece haklısın, özellikle de al-ver dengesini bozan tarafın çoğu zaman erkekler olduğu gerçeğinde.
Sosyolojik açıdan baktığımızda şu an tam bir "geçiş dönemi sancısı" yaşıyoruz. Ekonomik özgürlük ve kariyer, kadınları geleneksel anlamda erkeğe bağımlı olmaktan kurtardı. Yani artık evlilik veya bir erkekle birlikte olmak "hayatta kalma" ya da "statü kazanma" aracı değil, tamamen bir tercih meselesi. Buraya kadar her şey modern dünyanın doğal bir sonucu.
Asıl sorun şu ki; toplumsal roller hızla değişirken, erkeklerin bilinçaltındaki yazılımlar hala eski sürümde kaldı. Yüzyıllardır "sağlayıcı, koruyucu, kurtarıcı" olarak kodlanan erkekler, modern dünyada da aynı taktikle değer görebileceklerini sanıyorlar. Karşılığında hiçbir ilgi, onay ya da sinyal olmamasına rağmen, sırf "belki bir şans doğar" umuduyla tanımadıkları veya kendilerine mesafeli olan kadınlara sınırsız efor, zaman ve para harcıyorlar. Buna günümüzde "simp" kültürü de deniyor; aslında yapılan şey iyilik değil, gizli bir beklentiyle yapılan tek taraflı bir yatırım. Yatırımın karşılığı gelmeyince de öfke ve hayal kırıklığı doğuyor.
Diğer yandan, madalyonun şu yüzünü de atlamamak lazım: Mesele sadece "erkeklere nasıl davranıyorsan kadınlara da öyle davran" noktasında biraz keskinleşiyor. Evet, haklar, fırsatlar ve toplumsal saygı açısından kadın ve erkek kesinlikle eşittir. Tanımadığın birine finansör olmak, ücretsiz şoförlük ya da psikologluk yapmak zaten sağlıklı bir insanın kendine yapacağı bir kötülüktür, bu konuda yerden göğe kadar haklısın.
Ancak sokaktaki, toplu taşımadaki veya zor durumdaki birine yaklaşım konusunda işin içine fiziksel gerçeklikler ve toplumsal güvenlik giriyor. Türkiye gibi sokak güvenliğinin her zaman garanti olmadığı bir toplumda, gece yarısı yolda kalmış bir kadının yaşadığı tehdit algısıyla bir erkeğin yaşadığı aynı değil. Yani bir kadına sırf "güzel/tatlı" olduğu için yaranmaya çalışmak ne kadar ezikçe ve yanlışsa; gerçekten zor durumda kalmış, tehlike altındaki bir insana (kadın ya da erkek fark etmez, ama özellikle fiziksel olarak daha savunmasız olanlara) sırf "eşitiz, başının çaresine baksın" diyerek sırt çevirmek de toplumsal vicdanı ve nezaketi öldürür.
Özetle; sorunu çok doğru yerden yakalamışsın. Erkeklerin artık "kurtarıcı beyaz atlı prens" rolünden çıkıp kendi sınırlarını, zamanını ve emeğini değerli görmesi gerekiyor. Karşılıksız verilen her ilgi, karşı tarafın gözünde senin değerini artırmaz, aksine seni "çantada keklik" yapar. Nezaket ve insani yardım başka şeydir, sırf bir kadınla yakınlaşma umuduyla kendini paspas etmek bambaşka şeydir. İkisini birbirine karıştırmadığımız gün, bu al-ver dengesi zaten kendiliğinden düzelecektir.