Aslında daha askerliğime 3 sene falan var ama işitme engelimden (Kalıcı) dolayı sınırın üstünde kaldığım için muaf olduğum kesinleşti gibi bir şey.
Bir yandan açık söylemek gerekirse "İş güç var, yazılım işleriyle uğraşıyoruz, kariyerden kopmayacağım, kafam rahat" diyorum ve sevinir gibi oluyorum. Ama diğer yandan da insan ister istemez bi tuhaf oluyor, burukluk hissediyor. Toplumda hep askerlik üzerinden kurulan bir bağ, bir asker muhabbeti vardır ya, o masalarda eksik kalacakmış gibi hissettiriyor insanı.
Daha önce bu durumu yaşayan ya da etrafında yaşayan hocalarım var mı? Sizce bu psikolojiyi nasıl aşmalı, olaya hangi pencereden bakmalı? Görüşlerinizi merak ediyorum.
hakkında verilen karara saygı duy bence kardeşim. çünkü herkes askerlik yapacak diye bir kaide yok. lakin bir savaş çıkarsa kesinlikle gelirsin geri hizmette kalırsın ama temennimiz yok. erkekler doğuştan fıtrat olarak atıcılık ve avcılık konusunda iyidir. bundan dolayı burkuluyor için. herkes askerlik anısını konuşurken sende üzüntü olmasın..
normal şartlarda askerlik gözlem ve duyma üzere kuruludur. duyararak görerek görev yapılır seninde en önemli noktanda zafiyetin var. nöbette düşman sessizce gelse onun bir çıt sesini duymazsan hayatından olabilirsin askeriye bunu düşünüyor. o yüzden fazla takma keyfine bak. ben 15 ay yaptım

rahat ol diye..

r10+ beğeni alayım mesajıma