Lisede arkadaşı grubum vardı ama hırsızlık,boş adamlık ne ararsan vardı arkadaşlarımda. Daha sonra bir gün dedim bunlardan bir şey olmaz bir anda görüşmeyi kestim.
Araya ünv girdi iş hayatı girdi hep porsiyonluk arkadaşlarım oldu ünv bitti ayrı memleketlere dağıldık, askerlik bitti farklı memleketlere dağıldık... Gözden uzak olan gönülden de uzak oluyor sözü o kadar doğru ki.
Neyse geçenlerde lise arkadaşlarımdan birisine rastladım ne yapıyorsunuz takılıyor musunuz hala diye sordum ( lise aynı mahalleden arkadaşlarımın olduğu bir yerdi) yok knk herkes dağıldı herkes birbirine kötü davranmış,birbirine zararları dokunmuş hatla bırak şu uğursuzları vs dedi.
O an dedim ki sizden bunu 10 sene önce fark etmişim
birde mahalle eski mahalle değil insanlar eski insanlar değil arkadaş edinmek inanılmaz zor, bunun sebebi tabi Sosyal medya doyumsuzluk vs. Ama birbirine sadık çocukluk arkadaşlarını görünce iğrenmiyor değilim. Ben yine şanslıyım çünkü aile apartmanında yaşıyorum amcaoğlum vs çok o sebepten yalnızlığı çok hissetmiyorum ama yalnızlık insana zarar verir çünkü Sosyal varlıklarız.
En iyisi hoşlandığın hobiler ile arkadaş edinmek mesela kamp yapmayı seven birisi kamp yapan diğer insanlarla dost olabilir benzer zevkler var kafaların uyuşma ihtimali daha yüksek.