Yaklaşık 1,5 sene sonra bu konuyu güncelleme zamanı geldi.

İlk 7 ay:

Oğlumun ameliyatından sonra eşim ve oglum 1,5 ay sonra Florida`ya geldiler. Eşimin lojistik sektöründe çalışması sebebiyle Georgia, Atlanta'ya taşınmaya karar verdik. Atlanta siyahi nüfusuyla meşhur ancak taşındığımız yer Atlanta'ya 40 dakika uzaklıkta, Beyaz nufuusu yogun, okul puanları 10 üzerinden 10 veya en kötü 9 olan bir şehir. Okul puanlarının yüksek olması sebebiyle kira fiyatları da en az 300-400$ fark ediyor.

Ben Türkiye'deki işime uzaktan devam ettim. Türkiye mesai saatlerine göre burada gece kalktığım için en fazla 7 ay dayanabildim ve psikolojim de bozulmaya başladığı için işi bıraktım.

Bu sürede eşim hem İngilizce çalışıyor hem de iş arıyordu.

İlk mesajımda bahsettiğim çocuğumun hastalığı maalesef burada tekrarladı ve yeniden ameliyat olmak zorunda kaldı. Burada eğer çalışmıyorsan çok ucuza sigorta yaptırabiliyorsun. Aylık 9$'a tüm aileyi sigorta yaptırmıştım. Çocuğum ameliyat oldu ve 60.000$ fatura çıktı. Amerika'da sigorta yaptırmanın ne kadar önemli olduğunu öğrenmiş olduk. Bizim cebimizden sadece 500$ çıktı.

Bu zaman içerisinde Türkiye'ye çalıştığım için market dışında insan görmüyordum. İngilizce eğitimine de henüz başlayamamıştım.

7. aydan sonra:

İşi bıraktıktan sonra haftada 5 gün İngilizce kursuna başladım. Kurstan sonra önce yemek dağıtımını denedim ancak bir gün adamın teki "Sürekli bir fren bir gaz yapıyorsun, yemeğim kesin döküldü." falan deyince sinirlendim ve yemek dağıtımını bıraktım.

Daha sonra Walmart diye büyük bir market var, orada paket taşımaya başladım. Siparişe göre ya direkt hazırlanmış sipariş poşetlerini alıyorsun ya da market alışverişini sen yapıyorsun. 16-17 sene bilgisayar başında çalışmış biri olarak vücudunu kullanarak çalışmanın zorluğunu burada ilk defa yaşadım. Ancak insanlarla uğraşmadığım için çok daha mutluydum.

Çocuklarım 8 ve 12 yaşında. Hızlı bir değişimle birlikte artık cümle içerisinde İngilizce kelimeler kullanmaya başlamışlardı. Bu konuda önceden çok mutlu olsam da yavaş yavaş üzülmeye başlıyorum. Artık dertlerini İngilizce anlatmaya başladılar. 2 sene bile olmadan böyle oldularsa 3-4 sene sonra ne olur bilemiyorum. Bu sebeple aile, dil vb. kavramları her seferinde vurgulamaya çalışıyoruz.

Eşimin iş arama süreci:

Eşim ise hâlâ iş arıyordu ancak görüşmelerde bir şekilde eleniyordu. Google ve Amazon ile son aşamaya kadar geldi. Google süreci 3 ay sürdü ve VP dahil tüm kademelerle görüştü ancak bir şekilde ret cevabı aldı. Sadece Google için bile 7 kişiyle görüştü. Artık oldu gözüyle bakarken elenmek bayağı bizi yıkmıştı.

Bir gün bir karar alıp kursu bıraktım ve ben de eşime iş aramaya başladım. Burada yapay zekânın inanılmaz desteğini aldım ve başvuruları sadece ben yapmaya başladım. Artık eşim günde 2-3 görüşme yapıyordu ve 2 ay sonra istediğimiz işi bulmuştuk. O zamana kadar en az 100 görüşme yapmıştır.

1 ay çalıştıktan sonra çok eskiden görüştüğü bir firma süreci ilerletti ve daha iyi bir teklifle geldiler. Böylece ilk işinde 1 ay çalıştıktan sonra şu an çalıştığı yere geçti.

Bugün geldiğimiz nokta:

Özetle 1,5 yılda planladığımız pek çok şey olmadı, hiç planlamadığımız şeyler oldu. Eşim sonunda istediği işi buldu, ben ise e-ticarete girdim. Çocuklar çok çok daha hızlı adapte oldu.

Benim İngilizce bilgime gelecek olursak, hâlâ "Are you disco?" aşamasındayım.