Arkadaşlar, bugün yaşadığım bir olaydan sonra içimi dökmek istedim. Belki aranızda benzer şeyler yaşayanlar vardır.
Ben normalde insanları kırmadan, üzmeden, sorunları büyütmeden çözmeye çalışan biriyim. Bir problem olduğunda kavga etmek yerine konuşarak halletmeyi tercih ederim. İnsanlara elimden geldiğince yardımcı olurum. Hatta bazen kendi görevim olmayan işleri bile sorun çıkmasın diye üstlenirim.
Ama bugün şunu bir kez daha gördüm: Bazı insanlar iyi niyetinizi karakterinizin bir parçası olarak değil, üzerinizde kullanabilecekleri bir avantaj olarak görüyor.
Olay şöyle gelişti:
İş yerinde bir ürün istediler. Ben de ürünü alıp insanların ayağına kadar götürdüm. Normalde benim görevim olmamasına rağmen yardımcı oldum. Buraya kadar sorun yok.
Asıl mesele sonrasında başladı. Ortamda kendi aralarında şakalaşır gibi konuşurken bir insanın özel hayatını, ilişkisini ve sevdiği kişinin memleketini sohbet konusu yaptılar. Bir insanın sevdiği kişinin memleketi nasıl alay konusu olabilir? Birinin özel hayatı başkalarının eğlencesi olmak zorunda mı?
Üstelik bu davranışlarda müdürün ve yanındaki kişilerin de bulunması, yaşananları benim açımdan daha da rahatsız edici hâle getirdi.
Sinirime hâkim olamayacağımı hissettim ve kendimi dışarı attım. O an gerçekten çok öfkelendim. Hâlâ düşündükçe sinirleniyorum.
Daha sonra müdürün yanındaki kişi beni çağırdı. Meğer getirdiğim ürünle ilgili benden başka bir şey yapmamı istiyormuş. Ben yapmayınca da kendisi yapmış. Özel hayatımla ilgili yapılan muamele bir yana, bütün bu yaşananlar bana iş yerindeki insan ilişkilerini tekrar sorgulattı.
İnsanlara yardımcı olmak başka, onların her davranışını sineye çekmek başka.
Ben işimi yaparım, sorumluluğumu yerine getiririm. İnsanlara da saygılı davranırım. Ancak bunların hiçbiri, özel hayatımın alay konusu yapılmasını veya iyi niyetimin sınırsız bir hak gibi görülmesini kabul etmem gerektiği anlamına gelmiyor.
Bundan sonra insanlara karşı kötü biri olmaya çalışmayacağım. Ama herkese aynı yakınlığı göstermeyeceğim, görevim olmayan işleri de sırf iyi niyetimden dolayı üstlenmeyeceğim. Saygı göstermeyene kendimi sevdirmek için ekstra çaba harcamayacağım.
Çünkü bazen insan, herkesi kırmamaya çalışırken kendisini kıranlara gereğinden fazla alan açıyor.
Sizce iş yerinde iyi niyetli ve anlayışlı olmak bir noktadan sonra dezavantaja mı dönüşüyor? Müdürünüz veya çalışma arkadaşlarınız özel hayatınızı sohbet konusu yapsaydı nasıl tepki verirdiniz?