Al Pacino denilince çoğu insanın aklına ilk olarak Scarface ya da The Godfather geliyor ama benim için Carlito’s Way'in yeri bambaşka. Hatta bana kalırsa Al Pacino'nun kariyerindeki en iyi oyunculuk performansı bu filmde. Scarface'teki Tony Montana'nın aksine burada karşımızda geçmişinden kurtulmaya çalışan, artık suç dünyasından uzaklaşıp sakin bir hayat yaşamak isteyen bir adam var. Ancak ne kadar değişmek istese de geçmişi bir türlü peşini bırakmıyor. Filmi bu kadar güzel yapan şey de bence tam olarak bu. Carlito'nun çaresizliğini, pişmanlıklarını ve umutlarını izlerken gerçekten o karakterle birlikte yaşıyorsunuz. Al Pacino'nun oyunculuğu inanılmaz. Özellikle bazı sahnelerde tek bir bakışıyla bile karakterin ne hissettiğini anlayabiliyorsunuz. Üstelik Sean Penn'in performansı da en az onun kadar etkileyici. Brian De Palma'nın yönetmenliği, filmin atmosferi, müzik seçimleri ve özellikle sonlara doğru giderek artan gerilim gerçekten kusursuza yakın. Beni en çok etkileyen tarafı ise filmin yalnızca bir gangster hikâyesi olmaması. Aslında ikinci bir şans elde etmeye çalışan bir insanın hikâyesini izliyoruz. Bu yüzden Scarface'ten çok daha duygusal ve insani buluyorum. Bence hak ettiği değeri yeterince görmeyen, yıllar geçse de etkisini kaybetmeyen bir başyapıt. Al Pacino'nun en iyi filmi olup olmadığı tartışılır ama benim gözümde kesinlikle öyle.