Değerli R10 üyeleri,

Kardeşim 36 yaşındaydı. Doğuştan Serebral Palsi (spastik dirençli kasılma) hastasıydı ama ben onu hiçbir zaman engelli olarak görmedim; o benim her zaman aslan parçamdı.
Özellikle son 1 yıldır kasılmaları vardı ama son 5 aydır iyice arttı o zayıf bünyesiyle çok acılar çekiyordu, rahatlaması için sürekli ilaçlar veriyorduk. Son 5 aydır hastanelere gidip geliyorduk ve bu süreçte maalesef bir de zatürre durumu ortaya çıktı, durumu giderek kötüleşti.
En sonunda hastaneye yatışı yapıldı zatürre hastalığı için hastanede yattığı dönemde de o şiddetli kasılmaları devam etti. Hastanede kaldığımız 2 ay boyunca sürekli damar yolları açıldı. Bu süreçte NG (nazogastrik) beslenme borusu yerinden oynadı, akciğerine sıvı kaçmaması için sürekli aspirasyon (sıvı temizleme) işlemleri yapıldı. Beslenmesi tamamen bozulduğu ve NG mamayı bile bünyesi kabul etmediği için mecburen 2 ay boyunca damar yoluyla beslendi ve çok ama çok zayıfladı bu arada enfeksiyonu maalesef geçmedi ve kasılmaları da devam etti bir çok yerden sorun çekiyordu.
Tam 60 gün boyunca hastanede kaldı ve ben bir an bile yanından ayrılmadan, bir gün bile "of" demeden onunla birlikte hastanede yattım. Keşke yaşasaydı da ona çok daha uzun süre, seve seve baksaydım...
Tüm bu zorlukların ve acıların üzerine, geçen hafta cumartesi sabahı maalesef bir de kalp krizi geçirdi. Yoğun bakım sürecinin ardından perşembe sabahı canım kardeşimi kaybettik.
Bu amansız ve zorlu süreçte beni tek teselli eden şey, o zayıf bünyesiyle çektiği tüm bu ağır acılardan, kasılmalardan ve hastalıklardan artık kurtulmuş, huzura ermiş olmasıdır.


Acımızı paylaşan, şimdiden başsağlığı dileyen tüm dostlara ve arkadaşlara yürekten teşekkür ederim. Mekanı cennet olsun.