Yalnız değilsin hocam, yazdıklarını okuyunca bunu ne kadar içten yaşadığın belli oluyor. 6 ay dışarıdan uzun görünüyor ama bir evliliğin bitişi için çok da uzun bir süre değil. Bir insanı değil, birlikte kurulan bir günlük hayatı, alışkanlıkları ve gelecek planlarını kaybediyorsun. Eve girince hissettiğin o sessizlik tam olarak bu.Bu süreçten geçenlerin ortak anlattığı ve işe yarayan birkaç şey var:- Acı genelde düz bir çizgide azalmıyor, dalga dalga geliyor. İyi bir haftanın ardından kötü bir gün gelince "hiç geçmiyor" diye düşünme, bu iyileşmenin bir parçası.- Boşluğu dolduracak küçük ve düzenli şeyler: Sabah yürüyüşü, haftanın belli günü bir arkadaşla buluşma, yeni bir uğraş. Amaç oyalanmak değil, günlerine yeni bir düzen kurmak.- Mümkünse onun sosyal medyasına bakmayı bırak. Her bakış yarayı yeniden açıyor.- İçinden geçenleri yazmak, burada yaptığın gibi, gerçekten rahatlatıyor. Bunu bir deftere de yapabilirsin.Bir de şunu açık söyleyeyim: 6 ayda his hiç azalmadıysa, uykunu, işini ya da yemeğini etkiliyorsa bir psikologla birkaç seans konuşmak zayıflık değil, en mantıklı adım. Boşanma sonrası yas çok yaygın ve bu konuda gerçekten işe yarayan yöntemler var. Kendini çok karanlık düşüncelerin içinde bulursan beklemeden bir yakınına ya da 112'ye ulaş.Hep böyle yarım kalmayacaksın. Şu an sadece hâlâ yolun ortasındasın. Geçmiş olsun.