Değerli forum üyeleri,
Bir süredir hayat mücadelesindeki sıkıntılarla boğuşurken artık yorulduğumu hiç bir şeyin değişmeyeceği inancı oturmaya başladı bünyeye.
Yaşım 33 oldu. 13-14 yaşlarında çalışmaya başladım yıllardır çalışıyor çabalıyor sürekli bir girişim yapmaya çalışıyorum ama olmuyor.
Bir haber okuyorum 23 yaşındaki genç girişimcinin açtığı işletme dolup taşıyor haberleri görüyorum. Kimilerine bakıyorum milyonluk yatırımlar milyonluk işler yapıyor. Haberleri izliyorum milyonlar milyarlar havada uçuşuyor.

Ben hem ticaret hem girişim hem de maaşlı bir çalışma ile durmadan gece yarısı uyuyup sabahın altısında uyanıyorum ay sonunu zor denkleştiriyorum. Ne zaman bir işe girişsem bu sefer olacak desem gece gündüz uğraşsam başka bir yerden başka bir sorun oluyor yine işler rast gitmiyor. Her şeye rağmen buna da şükür en azından sağlığımız yerinde diyorum ama yıllardır bu uğraş bu çaba daha ne kadar böyle devam edecek?

Şimdi sağlığım el veriyor çalışıyorum uğraşıyorum yaş ilerleyince bunu da yapamayacağım ama yine çalışmak zorunda kalacağım en azından ilerleyen yaşlarda refah bir hayat sürmek istiyorum ama yaşanılanlar öyle bir yordu ki beni artık yeniden bir girişim yapmak da istemiyorum. Ama benim yaşadığım sıkıntıları çocuklarım yaşamasın kendim için olmadı ama en azından onlar rahat bir hayat sürsün istiyorum. Bu aralar gelecek ve geçim kaygısı ne olacak böyle stresi ile mücadele ediyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum. Bu konuda yalnız sadece ben böyle değilim biliyorum benim gibi olan çok insan var burada da var dışarda da var. Artık yoruldum.

Şu an geldiğim noktada ne borçlarımı ödeyecek bir durumum var ne de yeni bir girişim ticaret yapacak sermayem var. Bir şekilde döndürdüğüm çark artık dönmüyor krediler kartlar her şey patladı çalış çalış dur sonuç kartın asgarisini bile ödeyemiyorum artık. Nerede yanlış yapıyorum diye çok düşünüyorum kendi kendime. Helalinden olsun da bir şekilde olsun istiyorum ama olmuyor. Nedir bu bahtsızlık artık gücüm de takatim de kalmadı