Dünki Konuyu okumayanlar Profilimden Konuyu okuyup buraya gelip okumanız anlam bütünlüğü bakımından daha sağlıklıdır Çok Fazla geri dönüş Olduğu için Devamını Yazmak İstedim.

Bugün üni sabah dersine vesaire girdim kahve sigara derken nisanın ders zamanı gelmişti benim aldıgım t-shirti giyip gelmişti garipti
benim okuduğum şehir hava sürekli soğuk ve yağmurluydu bugün o yüzden nisa kısa kollu ile geldiği için ceketimi vermek için yazdım üşüdüğünü gördüm ceketimi vereyimi diye
oda istemediğini belirtti ve dünki konumda dediğim gibi günün planını yapıcaktık ben önden arkadaşımn yanına öğlen 2.30 ta kafeye gittik arkadaşımla sigara çay derken nisa yaklaşık 20-25 dk sonra
geldi aylardır ilk defa yüzünü gördüğüm için acayip stres ve garip bir şekilde huzurluydum kendisinin yüzünde belirsizlik ifadesi çaya 15 dakika bakıp boş boş karıştırmak gibi hareketler yaptıgını gördüm
sohbet sohbeti açtı güldürdüm ettim
ondan sonra film izlemek için atıştırmalık birşey almaya çıktık ordanda parka geçip film izlicektik yolda giderken ne olucaksa olsun diyip konuşmaya başladım pişmanlıklarımdan yaptıgım hatalardan herşeyi düzeltebiliceğimden bahsettim amahiç içime sinmeyen bir konuşmaydı nisa yüzüme bakamıyordu gözleri hafif doluydu sonra neden yüzüme bakmıyorsun cevap ver hani dedim
oda döndü bir anda seni sevmiyorum sana karşı birşey hissetmiyorum dedi ben bi an mala döndüm o konuşma için günlerce beklemişim çabalamışım aldıgım cevabı gururuma yediremedim elimdeki kola cips poşetini al diyerek verdim ve arkamı dönüp gittim arkadaşım arkamızda yürüyordu benim gittiğimi görünce noldu vesaire dedi kötü dedim nisanın yanına git dedim üniye tekrar yürüdüm
hayatımda bir çok şey yaşadım en yakın arkadaşım gözümün önünde kurşunlandı kaybettim büyük hastalıklar atlattım ama hayatımda ilk defa "fNeden ben diye düşündüm" o anki stresle napıcağımı bilemedim üniye gittim oturdum sigara yakıp geri dışarı fırladım duvarlar üstüme üstüme geliyor ünideki arkadaşlarıma birşey çaktırmadan dışarı çıkalım diyip dışarı çıktım o sırada wp ye den bildirim geldi telefona bakınca arkadaşım yazmıştı nisanında heryerden engellediğini gördüm

yani gerçekten herşey bitmişti

, arkadaşların yanına gittim. "Kafede oturalım." dediler. Olaydan 1-2 saat geçti, kafeye bir geçtik, Muhammed'le Nisa da orada.
Muhammed'e selam verdim, Nisa'ya çok bakmadım. Masaya geçtim. Sonra Nisa, yanımdaki arkadaşıma telefonunu verdi, "Şarja takar mısın?" dedi. Onun oturduğu ön koltukta ve arka koltukta da priz var hani. Neden yaptı bilmiyorum.
Sonra 1 saat oturduk, yurda geçeceğiz. Nisa'ya şarj aletini verdim, "Sağ ol." dedi. Çıktım kafeden, yurda geçiyorum. Bir anda aklıma dank etti. "Bunu yazayım, üniversitenin kampüsünde eskiden sürekli oturduğumuz banka son kez çağırayım." dedim.
Muhammed'e yazdım. Beni engelledi bu arada, ben "Ben gidiyorum." dedikten sonra. "Son kez gel." tarzında Muhammed'e söyledim. Muhammed Nisa'ya iletti. Muhammed Nisa'yı aradı hatta. "Git, vesaire." diye istemiyorum diye sesini yükseltmiş.
Ben sonra ortak arkadaşımı, Nisa'nın oda arkadaşına yazdım.
"Aylin, Nisa'ya gösterir misin bu yazdığımı?" dedim.
"Son kez 15 dakika konuşalım, az hatrım varsa. Ondan sonra ne beni görürsün okulda ne de herhangi bir rahatsızlık veririm." tarzında konuştum.
O da "Hatır falan yok, Eren. Arkadaşlarımı rahatsız etme." dedi. Ben o sırada bankta bekliyorum hani.
Yediremiyorum hani. O aldattığı gün aynı cümleyi kullandı. "Sen gelene kadar burada bekleyeceğim." tarzı bir yazı yazdı. Ben gittim, konuştum, affettim. Ben aldatmadığım halde, halledilebilecek sorunlar olduğu halde böyle yapması çok garibime gitti.
Sanki aylardır tanıdığım o değil de başkasıymış gibi.
Sonra annemi ben 1-2 aydır aramıyorum. Aradım onu, "N'apıyorsun?" diye. Gözüm doldu, ağlamaya başladım. Hâlâ o banktayım. İlk defa bu kadar dolu hissettim kendimi hani. Hayatımda ilk defa.
Annem konuşuyor, çaktırmamaya çalışıyorum. Kısa kısa cevap veriyorum. En sonunda da anladı ayrıldığımızı. Söyledim.