ilk çalışmaya başladığım yıllarda, ofiste telefonlara bakan kız asgari ücret alıyordu ve evliydi. molalarda sohbet ederdik, para biriktiriyordu eşiyle ev alabilmek için. ki matematiksel olarak da mümkündü. bende ondan ilham alıp, ulan ben daha çok kazanıyorum, benim niye böyle bi hayalim olmasın dedim. sıfır 1+1 dairelere baktım, izmir de merkezi konumda 70-80 bin liradan başlıyordu o zamanlar. kendi kendime, çalışırsam alırım abi dedim. şimdi yıllar geçti, o 70-80 bin liralık daireler oldu 15 milyon lira. hadi hayal et edebilirsen. insanlar inanılmaz hesaplar yapıyor, bu hesaplara hep için için gülerim. çünkü her neyden ne kadar kar etmiş olursak olalım, modern dünya da tüm insanlar yaşamdan zarar ettirildiler. yaşamayı hayatımızla ödüyoruz; önce para bir araç değil amaç haline geldi, şimdi ise oksijen gibi biyolojik süreci besleyen bir gereksinimden öteye geçmiş durumda.