Merhaba arkadaşlar, bir kaç zamandır boşanma aşamasındayım (resmi olarak boşanmadık, dava vs. bile açmadık). 5 yaşında bir kızım var. O kadar şey yaşadım ki manevi olarak anlatsam destan olur ama eski eşimin huyu, annesi evliliğimizi bu aşamaya getirdi. Bu ayrılık sürecinde eski eşime sosyal çevresinden kızımı uzak tutmasını, onun çevresinde ki abiler, ablaları hayatına sokmadan ne istiyorsa yapabileceğini belirtmiştim (ki pedagog da öyle söylemişti), kaldı ki evimize gitti annesini babasını da getirdi birlikte yaşıyorlar gül gibi. Arkadaş ve sosyal çevreme bu konuya dikkat ediyorum daha dikkatli olurum demişti eski eşim. Çünkü, arkadaşlarını kızım varken eve de getiriyor, kızımı da tanıştırıp o ortama sokuyor, takıldığı kültür merkezi vs. oralara da götürüyor.

Asıl mevzu geçenlerde yine oldu x kişi yine evdeymiş tabi eski eşim, annesi ve kızımda orada (bu kişi daha önceleri de gitmiş tabi yine annesi filan varken). Kızımla oynuyormuş bu x kişi. Eski eşime sorduğumda, kızımın saz kursu istediğini gelen kişinin de arkadaşı olduğunu, ona saz hediye edeceğini söyledi. Benim şalterler attı, hayırdır elin adamı tanımadığım etmediğim biri kızıma hediye getiriyor ama bozuntuya vermedim, doğru anı beklemek için. Kızımla görüştüm, saz kursuna gitmek istemediğini söyledi, x kişinin daha önce de geldiğini söyledi. X kişiye abi değil de adıyla hitap ediyordu kızım. Kurs verilecek kültür merkezini aradım, adamın orada hoca olmadığını sadece oraya üye olduğunu zaten 5 yaşındakilere de kurs vermediklerini söylediler. Benim şalterler iyice attı.

Bugün sabah da eski eşimle kızımı okula bıraktıktan sonra oturduk konuşacağız. Telefonunu istedim, vermedi hemen masadan kaldırdı cebine koydu. Aç dedim bakacağım elime de almayacağım dedim. Zorla almak istemediğimi söyledim. Yok vermem, bu benim özelim, bla bla bla geveledi. X kişinin numarasını aldım aradım açmıyor telefonlarımı. Dedim ki o sazı alıp o kişiye monte edeceğim, sana da bundan sonra gün yüzü yok. Ya velayeti verirsin yada insan içine çıkarmayacağım seni dedim. Önce kabul etti velayet için avukatı aradım. Sonra yok vermiyorum dedi. Dedim bu saatten sonra yapacaklarımı sen bile tahmin edemeyeceksin. Ortak olduğu şirkete yarın arkadaşlarla ziyaret gerçekleştireceğiz. Ortaklığı bitirecekti, hissesinin payını alacak. Oradan ne gerekiyorsa o parayı alacağım gerekirse zorla hiç sorun değil, her türlü çevrem var. X kişiyi arıyorum şu an, bulduğumda onu da eski eşimi de yüz yüze getireceğim. O zaman dananın kuyruğunu kopartacağım.

Şu an o kadar sinirliyim ki, anlatamam. Daha bu ayrılık sürecinde ki yalanlarını, kızımı halalarına amcalarına dolduruşlarını, bana göstermemeye çalışmalarını, annesinin bana hakaretlerini, bir babaya kendi kızı için; senin bu kızda bir hakkın yok diyen annesinin konuşmalarını yazmadım bile. Kızımdan ayrı kaldığım günleri de ona yaşattıklarımızı da saymıyorum bile. Bu saatten sonra sessiz sakin kalanı, geri vites yapanı ................................ ona yaşadığı hayatı dar edeceğim dar.

Aslında yapacaklarımı biliyorum ama yine de daha farklı ne yapabilirim size sormak istedim, biraz sinirimi dindirmek istiyorum. Kızımı alıp gitmeyi bile düşünüyorum başka ülkeye (ebeveyn izni olmadan pasaport, vize istemeyen), o zaman yaşattıklarını yaşamadan bir günü bile geçmemiş olacak. Ve bu da yapacaklarım arasında en sonuncusu olacak, tüm her şeyini döktükten sonra yapacağım. Her ne kadar ayrı yaşasak da bu süre içerisinde, ortak bir değerimiz var ve buna göre hareket etmemiz gerekiyor. Ama bunu anlatamadım ona ve ailesine. Hala hazmedememişler arkamdan konuşuyorlar. Tüm akrabaları dayısı, amcaları, halaları, yengeleri, o bu şu herkes bana hak veriyor düşünün. Kendi çevresi bile evlilik boyunca beni destekliyorlardı. Bu durumdan bu durumlara geldik. Yanlış anlamayın, tabi ki arkadaşları olabilir çevresi olabilir vs. ama defalarca uyardım, kızımız belli bir yaşa gelene kadar herkes dikkat edecek diye ama nafile. Arkamdan iş çeviriyor ve buna kızımı da dahil ediyor. Asıl mevzumda kızımın dahil olması yoksa umurumda değil.