İnsan kendi kardeşi ile yaptığı ortaklık sonrası düşman oluyor. Akraba akrabayı vuruyor. Babası ölmedi diye zehirleyip, kalbini tetikletip öldürüp mirasına konanlar var. Sizce ekonominin yerin dibinde olduğu bir ortamda, tek ortağa bile güvenmek ciddi cesaret isterken, 5-10 ortak danaya girilir gibi bir işe girilir mi? Danaya bile girseniz, bir tanesi çıkar bana hiç ciğer düşmedi der, başka biri kalpten yakınır. Kısaca, o iş öyle olmaz.

Nasıl olur?
Siz bir proje yaparsınız, projeyi tek ortakla başlatırsınız. Belli hisseleri alırsınız, diğer hisseleri alıma açık bırakırsınız. Başka ortaklar gelmek istiyor ise hisse alırlar. Kendinize çok güveniyorsanız, halka açılırsınız.
Yalnız, Koç Holding olsanız, halka açılsanız dahi, halk gelip sizden hisse almaz. Çünkü hisse kültürü yok.

Türkiye'de en çok satan şeyler, "umut" ve "vaad" üzerinedir. Birilerine çok zengin olacaksın bak burada bir dijital inek var, ve herkes dijital süt içiyor deseniz, buna inanan insanlar tonla çıkar. Bunlara birde yapay zeka dijital sütle besleniyor, ciddiyim deseniz, 3-5 tane yapay zeka üretimi makineye süt yüklenen görsel ekleseniz, samimi söylüyorum buna da inanan çıkar. İnsanlar bunlara daha çok yatırım yaparlar. Çok saçma. Müthiş saçma. Ama sanki "sizi kandırmış" gibi hissettikleri için buna yönelirler, sanki "müthiş fırsat" olduğunu düşündükleri için buna yönelirler. Yani, kendi kapasiteleri bittiğinde, sizin kapasiteyi "zeka" görürler, "kurnazlık" görürler, kötü niyet görmezler. Görüyor olsalardı, Türkiye gibi gelişmiş bir ülkede, "cennetten arsa satarak milyonlarca lirayı cebine indiren adamlar" çıkmazdı. Kısaca, bizim ortaklık anlayışımızın ahlaki boyutu, ortak odadan çıkıncaya kadar sürer.