Va_KR adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
GERÇEK HİKAYEMDİR.
UMARIM DERS OLUR

"Şimdi size; Hem okuması keyifli, hem yürek dağlayan...
Hayatı sorgulatan ama sımsıkı hayata bağlayan...
İnsanoğlunu eleştiren ama insanlığa ilham veren...
Ruhu paramparça edip yıpratan, sonra da onaran hikayemi anlayacağım....




Hayat, bazen insanın omuzuna taşıyamayacağı yükleri bir anda bırakır ve size "Şimdi ne yapacaksın?" diye sorar. Benim hikayem, büyük bir yıkımın orta yerinde, elinde kalan tek varlığıyla hayata tutunmaya çalışan genç bir kızın hikayesi. Çocukluğumdan beri bilgisayarla haşır neşir olan, kodlarla ve teknolojiyle yatıp kalkan biriyim Öyle ki 12 yaşımda Türkhackteam forumunda yüzbaşı rütbesine sahiptim.Tabiki hacker değildim ama hackerlerin işine yarayacak konular paylaşan pratik zekalı biriydim . mesela virüsün kodlarını bozmadan Simgesini değiştirmek gibi konularda uzmandım.. Ama asıl köklerim, o yoksulluğun ve direnişin en acımasız yüzündedir. Babamın mücadelesi öyle kolay bir mücadele değildi; o, uzak köylerin ortasında, tamamen yabancısı olduğu diyarlarda tek başına kapı kapı gezerdi. ''Evinizin önündeki hayvan gübrelerini satıyor msunuz'' derdi. Hayvan gübresini elleriyle, kürekle tek tek toplar, kamyonuna yükleyip kendi ilçemize getirir ve tarlası olanlara satarak ekmek paramızı çıkarırdı. O küreğin sesindeki yorgunluk, bizim evimizin görünmeyen temeliydi. Babamın bu konu hakkında çok güzel bir lafı vardı. ''B0k Taşı ama b0k oğlu b0ka muhtaç olma.'' Derdi. Neyse Şehirde yaşarken her şey bir şekilde akıp gidiyordu; ta ki o felaket kapımızı çalana kadar.



Deprem günü bina resmen beşik gibi sallandı; içeride en az bir metre ileri bir metre geri gidip geliyorduk. Mucize eseri bina yıkılmadı ama "Ağır hasarlı" raporu verildi. Köydeki samanlığımıza sığındık. Yer açılsın diye içindeki samanları zararına sattık ve orayı kendimize bir yaşam alanı yapmaya çalıştık. Binayı boşaltmak için belediyeden izin kağıdı aldık. Babamın emektar, 50 yıllık Isuzu kamyonetini yanaştırdık. O kadar fakirdik ki, köydeki o ambarı yaşanabilir bir eve çevirebilmek için evdeki tahta pencerelerden balkon korkuluğuna kadar her şeyi sökmek zorundaydık. Bir çöp bile bırakmamıştık; çünkü başka şansımız yoktu.



Sıra balkon korkuluğuna geldiğinde babam, ben, annemiz ve yanımızdaki işçi dördüncü kattaydık. Çekiç demire vurulduğu an, demir kopup karşı bina ile bizim binanın ikinci katı arasında L şeklinde sıkıştı. Hepimiz aşağı indik; demiri oynatmaya çalışırken kanca kısmı babamı da sürükledi. 2 kattan düşen babamın kalbi anında durdu. O anki dehşetle kendimi yerlere vurmuşum, ayağım şişmiş ama acısını bile hissetmiyorum. Ambulansı aradık ama tam 30 dakika boyunca gelmedi. Yüksekten düşene dokunulmaz kuralı yüzünden korkudan dokunamıyorduk, elimiz kolumuz bağlanmıştı.



Zaman akıp gidiyor, babam orada öylece yatıyorken, dayanamayıp çıplak ayakla kendimi yola fırlattım. Yoldan geçen bir arabanın önüne atlayıp yalvararak durdurdum; adam kabul etmek zorunda kaldı. Arabanın arkasından yolu kaybetmesin diye yalınayak koştum. O can havliyle balkondan bizi izleyen bir ablaya bağırdım: "Lütfen bir şey at!" Kadın, evinde serili olan halıyı balkondan aşağı fırlattı. Babamızı o halının üzerine koyduk; dört bir ucundan birer kişi tutup arabaya kaldırdık ve hastaneye doğru yola çıktık.



Hastaneye vardığımızda acil kapısını dövüyordum; tek istediğim babamın iyi olduğunu görmekti, amcalarim oradaydı. benim bu halim muhtemelen doktorlara bir tehdit gibi geliyordu. Oysa tek derdim canlı olduğunu görmekti. Ama 15 dakikalık kalp masajından sonra o acı cümle geldi: "Maalesef kurtaramadık." O an dünyamız yıkıldı. Hepimizde baş dönmesi, kulak çınlaması ve algı güçlüğü vardı. Birşey anlatılınca 10 saniye sonra algılayabiliyordum . Babamı cenaze arabasına koyup il merkezine götürdüler. vücudunun parçalanmasını kaldıramazdık. Amcalarım bu yüzden ricayla minnetle il merkezindeki yetkililere otopsi yapılmaması için direnmiş. Adamlar da zaten yüksekten düşmüş cenazeye zulüm etmeye gerek yok diye düşünerek babamın vücuduna bir bıçak bile vurmadan geri gönderdiler ilçeye. Gömülme esnasında ben hiç bakamadım . babamın gömülmesine dayanamazdım. Sonra eleştiriler olmuş aşirette. insan babasına bir kürek atmazmı denilmiş. herkesin bünyesi aynı değil işte ben yapamazdım . Taziyeye yaklaşık 5 bin kişi katıldı, 40 gün sonraki mevlüde de aynı kalabalık geldi. Ben ne taziyede nede mevlütte o yemekleri yemedim onuda kaldıramazdım. o yemeği yerken ''Babamın ölüm yemeği'' diye düşünecek olmak benim için tam bir psikolojik kaos olurdu.



Kırkı çıkana kadar her gün ağladım. Günlerce yapay zekadan babamın işkolikliğini, mükemmeliyetçiliğini, tehlikeli işlerden neden korkmadığını araştırıyordum. Öyle bir duruma gelmiştim ki babaanneme, "Sen babam bebekken hata yapınca onu dövdün, o yüzden mükemmeliyetçi ve işkolik oldu, bu da onun sonunu getirdi" diyecek kadar psikoz geçiriyordum. Bir gün polis ve ambulans kapıya dayanıp beni zorunlu olarak il merkezindeki küçük bir psikiyatri merkezine götürdüler. Orada bana Xeplion isimli, dopamini tamamen bloke eden bir iğne vurdular. 15 gün orada kaldım; ancak doktorlarla aram çok iyiydi. Çoğu hastaya göre uyumlu olduğum için bana fazla kural koymuyorlardı. Hatta hastaların nabızlarını bile bana ölçtürüp belgeleri bana yazdırıyorlardı. Normalde her hastaya saatte bir sigara hakkı varken, doktorlar "Diğer hastalar bilmesin" diyerek benim istediğim zaman gidip sigara almama izin veriyorlardı. Akşam saat 9'da kapılar kapandığı için tuvalette içebilmem üzere bana önceden bir-iki sigara bile veriyorlardı.



Tabii o sırada annem hem benim dertlerimle hem evin geçimiyle ilgileniyor. Annem eski bir siyasetçi olduğu için birçok vekille ve kendi partisindeki komşu ilçeler ile ve il merkez ile onlarca tanıdığı var. Bize sürekli paralar toplanıyor ve veriliyor geçimimizi sağlayalım diye. Ama tabii ki belli bir süre sonra biz artık reddetmeye başladık çünkü bu asalaklık olurdu. (Yine de sağ olsunlar biz istemesek bile getirip indiriyorlar bazen erzak vesaire; kavga etsek bile umursamıyorlar. Sanki "Sizin isteyip istememe hakkınız yok" der gibi davranıyorlar, bu da bizde yalnız olmadığımız hissedini biraz tetikliyor ve biraz da olsa hayata sarılabiliyorduk.)



Sonra Bağ-Kur olayı oldu. Babamın emekli sayılmasına çok az bir zamanı kalmış olduğunu öğrendik. sonra araştırdık. ve 12 ay fazladan askerliğini yaptığını ve bunu düşünce günü doluyormuş emekli sayılıyormuş. ama maaş alabilmek için ortalama 500 bin TL vermemiz gerekiyormuş. O yüzden şu an durgunuz, birkaç fıstık ağacımız var, muhtemelen beş altı yıla o parayı çıkarırız. İlçe merkezinde yapılacak olan evimize devlet 750 bin hibe verecek, 750 bin de ortalama 15 yıl gibi çok uzun bir vadeye yayılacak şekilde borçlanacağız.



Bir gün annemle şehre gittik; evimsi ambarımızdan ortalama 2 kilometre uzaklıktaki bir parka oturduk. Annem ayağını yere koyunca bir kedi bağırdı, annem üstüne basmıştı. Sonra bir sigara içip kalktık ve eve doğru yürürken o kedi bizi 2 kilometre boyunca takip etti. Kapıyı açtığımızda bizden önce içeri girdi. Şaşırdık ama moralimiz düzelsin diye Allah'ın o kediyi bilerek gönderdiğini anladık. Onunla oynadık, oda aileden biri oldu sonra doğurdu, 5 yavrusu oldu, emzirip büyüttü. Sonra kendisini evin arkasındaki tarlada ölü bulduk; gidip gömdük, içim hem babam hem kedim için yanıyordu.



Aradan 2 hafta geçmeden amcam oğlu trafik kazasında vefat etti. Yengem kapımıza dayanıverip, "Siz çok ağladığınız için yas yası getirdiniz ve Allah o yüzden aileden başka biri olan oğlumu da aldı" dedi. Yani biz babama çok üzülüp ağladığımız için allahın zoruna gitmiş o yüzden aileden başka birini daha almış . neyse Şu an konuşmuyoruz. Ailemizdeki en dürüst iki insan babam ve o amcamoğluydu; kurnazlık, kıskançlık bilmezlerdi. Ne hikmetse olan hep iyiye oluyor; vefat eden amcamoğlunun bir kardeşi var, utanmasa miras bölüşmek zorunda kalmadığı için abisi öldü diye sevinecek.



Aradan neredeyse 3 buçuk yıl geçti. Hala insanlar kapımızı çalıyor, babamın bir anısını anlatıyor. Biri gelip "Bana zulüm edilmişti, 10 kişi saldırmıştı, sizin babanız geldi benim arkamı tuttu" diyor. Döner almaya gittiğimizde adam parayı almıyor, "Babanız benim dostumdu, sizden para alamam" diyor. Poşeti alıp eve gidince bakıyoruz ki adam hem dönerlerin parasını almadığı gibi hemde poşedin içine 400 TL koymuş.

Tabiki biz biliyoruz bunlar hep babamın onurlu dürüst bir insan olmasından ve saygın biri olmasından kaynaklı. neyse sofrada dürümleri yiyoruz.

Anneme espri olsun diye "Bak anne babam ölmesine rağmen hala bize dürüm ısmarlayabiliyor" dediğimde annem çok duygulanıp ağladı. ben bu espiriyi moral olsun diye yapmıştım ama annem çok duygulandı .



Aradan bir kaç gün zaman geçti . Mahkeme kararını filan dinlemeden 6 ay sonra o iğneyi kendi kendime bıraktım; dopamini bloke ettiği için zevk alamıyordum, ne yaparlarsa yapsınlar dedim. Gelen giden soran polis filan olmadı Muhtemelen benim tahminimce annemi arayıp ''neden kullanmıyor'' demişlerdir. annemde ''kızım iyi birşeyi yok ben istemedim kullanmasını'' filan demiştir diye düşünüyorum . Şimdi annemle çabalıyoruz, ambarı büyütüyoruz. 100 metrekarelik bahçemize domates ekiyoruz. Bugün dama 50 adet briket ve tuğla çektim; annemle damda uyurken yoldan geçenler görmesin diye etrafını kapatacağız. Python ile uğraşıyorum, belki adamakıllı bir program yapıp aylık lisansla satabilirim diye. Astımım, epilepsim ve hayatımda hiç çalışmadığım için psikolojik ve fiziksel güçsüzlüğüm var, çalışırken de çabuk sıkılıyorum; o yüzden elimden geldiğince bilgisayarda iki üç kuruş kovalamaya çalışıyorum. Bir web sitesi buldum, başvurum onaylanırsa günlük 20 dolar verecekler ama ödemeyi PayPal ile yaptıkları için Türkiye'de de paypal olmadığı için o iş de muhtemelen yatacak.



Sizden tek ricam, bu hayatın değerini bilin, zaman aşırı hızlı geçiyor. Ailenizi üzmeye, birilerini dolandırıp zengin olmaya değmez; her şey vicdan azabı olarak geri döner. Bugünün 10 yaşındaki çocuğu bile çok zaman geçmeden 30 yaşına dayanacak. Bana sorsan hala ilkokuldaymış gibi hissediyorum ama saçlarım beyazladı. Yine de şükür; babam kimsenin namusuna bakarken ya da kan davasından öldürülmedi, kendi malını korurken öldü. Taziyesine ve 40 günlük mevlüdüne 5'er bin kişi katıldı. Hala halimizi soranlar var. Her şeye şükredin, beterin beteri var.
Depremi iliklerine kader hisseden kişiler olarak, elimizden birşeyler gelirse bir abin gibi her zaman bir telefon uzağında olduğumuzu bil...

Hayat bir şekilde devam ediyor..