Nisan'da boşandım Boşanmayı esim istedi. Üstünden dört buçuk ay geçti. Herkes "zamanla geçer" diyor, ben de öyle sanıyordum ama geçmiyor.
Gündüz işe gömülüyorum, aklıma gelmiyor. Akşam eve gelince başlıyor. Bazen sebepsiz yere göğsümde bir şey sıkışıyor, oturup öylece kalıyorum.
Buraya yazmamın sebebi bir çözüm aramak değil belki. Sadece içimde tutmaktan yoruldum.
Aynısını yaşayan var mı? Sizde ne zaman hafifledi?
Ben evlenmedim ama çok ilişkim oldu kalkıp devam etmekten yeni birisini aramaktan başka hiçbir çare görmüyorum.
Yoksa sonuç belli yani yıllarca evde delir sinir stres alkol ne maddi ne manevi 1 gram yol alamazsınız.
Çık evden git tanış birileri ile arkadaşlarını ara oyun oyna mutlaka yapılabilecek şeyler var.
Yok ben yapamıyorum falan dememek lazım oluyor bir şekilde sonuçta ölmediniz.
Karşı tarafın ne sebeble gittiği önemli değil ama kadınlar gitmeden tüm suçu size bir şekilde yutturarak gider bu suçluluktan birşey yaptıysanız da yapmadıysanız da kurtulmanız gerekiyor.
Giden kendini suçlu görmüyorsa kalan hiç görmemeli.
Unutun gitsin sıradaki sıradaki sıradaki diyorum abi herşey gönlünce olsun.
Birde kadınlardan öğrendiğim bir taktik : biz erkekler önce üzüntüyü yaşamayız sonra zamana yayarız kadınlar önce üzülür ağlar ağlar içini boşaltır onlarda tam tersi zamanla açılırlar.
Ben daha geçen hafta bir sevgilimden ayrıldım uyuşmadı kafamız baktım zorlamadım ayrıldım.
O gece abartmıyorum 1-2 saat üzüldüm yatağa girince de ağladım bunu bilerek yaptım arındım kısaca o gece.
Sabah kalktığımdan itibaren hiçbir sorun vs yoktu şuan aklıma bile gelmiyor.
bu arada o geceden 2 gün sonra yazdı.Tekrar direkt şutladım ve hiç acısız oldu.Yediremeyince aklınca laf soktu onada görüldü attım ben diyeceğimi dedim nasılsa benim içimde kalacağına onun kalsın.
Tavsiyem önce bir deli gibi ağlayın evde üzülün yada ağlayın sonra artık şey hissi oluşuyor nasıl derler tamam bu kadar yeter ve inanın arınıyorsunuz gerçekten bakın.