Benim askerlik boyunca en sevdiğim şey, komutanlara selam vermekti. Karşı taraftan gelen komutana bakarak parmak uçlarını kepime nizami şekilde getirir, komutanın da yüzbaşı, yarbay, albay fark etmez, elini kepine götürmesine sebep olduğum için mutlu olurdum.
Öyle nizami verirdim ki selamı, komutan almak zorunda kalırdı. Beden dimdik, eller çok hızlı, parmaklar kepte, her şey nizami. Komutana selam verirken ona baka baka geçerdim önünden.
Ben tam tersine konutanlara selam vermemek için görmezden gelirdim. Komutan sağdaysa sola uzaklara bakardım birşeye bakıyormuş gibi. Ya eğilir botumu bağlardım arkamı dönüp yanımdan geçiyorlarsa. Sevmiyordum selam vermeyi.