Evin en arka büyük salonunda kapının hemen önünde yerde yatıyordum o gece ve daha 13 yaşındaydım, her gece olduğu gibi kapımı kilitlerdim o gece de kilitledim
İlk 10 saniyesini anlamamış olabilirim uyku sersemi depremi ama evimizin 2-3 odasındaki duvarlar çatlarken gördüm ve iliklerime kadar yaşadım herşeyi. Sokağa zor attık kendimizi "Çeşme Meydanı" denilen sempte yaşıyorduk... Biraz zaman geçti belki bir saat kadar sonra sokaktan çıkıp etrafa bakmak istedik ailemle.
Hasırcılar cami tarafına doğru baktım, yolun sonundaki 5 katlı bina vardı ama gecenin o karanlığında sokak lambaları da olmadığından anlayamadım. Meğerse o 5 katlı bina yerle bir olmuş gün aydınlanırken gördük gerçeği. En yakın 300 metre kadar uzakta yıkılan binalar vardı bu yüzden anlamadık neler olduğunu.
Artık iyice gün ışımaya başlamıştı ve bizde çıkıp sağa sola bakılım neler oldu acaba dedik ve çıktık mahallemizden. Ne mi gördük? Kopuk başlar, yanan yıkıntı evler, bağıranlar, çağıranlar... Ne çark caddesi artık eskisi gibi olabilirdi ne de o kadar ölen insan artık o caddede dolaşabilirdi.

Fakat bugün çok üzücü ki, halen daha 1999 depreminden kalma o eski evler halen yerinde duruyor. Belediye kaç tanesini kentsel dönüşümde yeniden yaptı diye soracak olursanız eğer 50 tane bile yoktur. Anlayacağınız bir sonraki depremi bekliyorlar 1994-2026 AKP'li Belediyeden biri okursa bu yazıyı belki utanır. İNSAN CANI BU KADAR UCUZ OLMAMALI !!!