Bence şu an asıl problemin para, ilişki ya da insanların kendisi değil. Bir noktada bunların hepsinden yorulmuşsun ve artık hiçbir şey sana eskisi kadar anlamlı gelmiyor gibi. Para kazanmışsın, kaybetmişsin, ilişkiler yaşamışsın, insanlara güvenmişsin, kullanılmışsın, sen de bazı insanları kullanmışsın. Bir yerden sonra insanın içinden “ee şimdi ne olacak?” demesi çok normal.

Özellikle 17 yaşında olduğunu düşününce, kendine “ben kendi kendimi bitiriyorum” diye bu kadar ağır yüklenme. Daha yolun çok başındasın. Şu an hayatının tamamını çöpe atmış değilsin. Sadece ne yapmak istediğini bilemediğin bir dönemden geçiyorsun.

18 Mayıs'ta biten ilişkin konusunda da kendini suçlaman bence en büyük hatan olmuş. Seni üç kişiyle aldatan bir insanın yaptıklarının sorumluluğunu sen taşımamalısın. İlklerini onunla yaşamış olman da seni ona ömür boyu bağlı yapmaz. Giden paraya ve zamana üzülmen çok normal ama bunları geri alamazsın. Alabileceğin tek şey tecrübe.

Bence şu an kendine büyük hedefler koyup “hayatımı değiştireceğim” diye başlamana da gerek yok. Önce hayatını biraz düzene sok. Spora git. Uykunu düzelt. Birkaç işi gerçekten zamanında yap. İnsanlarla konuşmak istemiyorsan bir süre kendi halinde kal ama tamamen herkesten kopma. Telefonuna gelen mesaja cevap vermek bile yük geliyorsa kendine kızmak yerine bunun neden böyle olduğunu düşün.
Ve en önemlisi, sürekli para peşinde koşmayı biraz bırak. Para kötü bir şey değil ama hayatının tek ölçüsü haline gelirse, ne kadar kazanırsan kazan yetmemeye başlıyor.

Dini inanç konusunda da kendini zorlamak zorunda değilsin. Şu an uzak hissediyorsan uzak hissediyorsundur. İnsan bazı dönemlerde kendini, hayatı ve inandığı şeyleri sorgulayabilir.

Bence senin şu an ihtiyacın “hayatımın amacını bulmak” değil. Önce kendini tekrar tanımak. Neyi seviyorsun, ne seni gerçekten mutlu ediyor, nasıl bir insan olmak istiyorsun? Bunları zamanla bulursun.

Bir de mümkünse güvendiğin biriyle veya bir psikologla konuşmayı küçümseme. “Ben deli değilim, neden gideyim?” diye düşünme. İnsan bazen sadece kafasının içindekileri dışarı çıkaracak birine ihtiyaç duyuyor.

Kısacası, kendini bitirdiğini düşünme. 17 yaşında hayatını bitirmiş değilsin; sadece biraz fazla şey yaşamış ve bunlardan yorulmuşsun. Önünde toparlayabileceğin kocaman bir hayat var.

Ve emin ol, bugün “keşke zamanı ve parayı geri alabilsem” dediğin şeylerin bir kısmına birkaç yıl sonra dönüp “iyi ki yaşamışım, bana çok şey öğretmiş” diyeceksin.

Şimdilik kendine biraz müsamaha göster. Her şeyi bugün çözmek zorunda değilsin.

Yaşlarımızı değişelim mi?
Şaka bir yana zaman; ne dündür nede yarın. O andır.
17 yaşım sanki dün gibiydi bugün 30+ yaşındayım.
Yani andayım.
Bu boş zamanlarını o kadar özleyeceksin ki anlatamam.
Para hırsı bünyeni tamamen kaptırmasın. Kazandığını paylaşmayı bil. Dokunabildiğin kadar hayata iyi şekilde dokun.
Mutluluk ve huzur çok değişken konulardır. Bu yaşlarda bunu anlayamazsın.
Anda kal, gez, güzel yemekler ye, kaliteli sohbetler et. Anı yaşamak istiyorsan asla uyuşturucuya özenme beynin sağlıklı kalsın.
Ruhunu daima temiz tut kardeşim. Geleceğin için anı kaliteli yaşa. Kaliteli yaşa ki gelecekteki fırsatlar geldiğinde o fırsatı değerlendirecek donanımın olsun.
Sana faydası dokunmayan kişileri ele, bu yaşlarda saçma insanlara fazla anlam yükleme. Bu konuda emin ol en yakın dostun bir süre sonra bir yabancıya dönüşecek. Bu o kadar gerçek olacak ki bir gün bu mesajımı hatırlarsın.
Ağırlıklarından kurtul ve hayatının tadını çıkart şuanda olduğun yaş 911 Porche sahibi olmak gibi bir duygu ah ah..