Hocam ömür boyu aileniz yanınızda olmayacak. Yavaş yavaş tek başına izin almadan bir yerlere gidin yavaş yavaş izin döngüsünden kopmaya başlayın çünkü anladığım kadarıyla kendi başınıza birşeyler yapma isteğiniz var. Sabah çıkın bir yere gidin kahvaltı yapın veya gidin bir sinemaya film izleyin veya gidin bir yerde bir şeyler için. Kısacası bir adım atarak başlayın. Aileniz bu hayatta en değerli varlığınız. Zor gününüzde ve iyi gününüzde yanınıza olacak ilk kişiler onlar, onları asla kaybetmeyin.

Örneğin babamın ne ehliyeti vardı ne arabası. Gidip 18 yaşımda ehliyet kursunda araba kullanmayı öğrenip kendi ehliyetimi kendim aldım. Daha sonrasında kendi arabamı kendim aldım. 11 yaşımda berberde çırak olarak çalışma hayatıma başladım ve bu gün 23 yaşımdayım ve kendi şirketim var. Ama hayat gerçekten yordu, küçük yaşta büyük kararlar almak bazen çok sorun oldu geçmişte. Siz bu tarzda yıpranmamışsınız ama hiçbir şey yapmadığınız için yıpranmışsınız.

Bu günden itibaren normalde yapmış olduğunuz şeylerin biraz dışına çıkarak birşeyler yapmaya çalışın, emin olun iyi gelecek. Ben direkt olarak psikologa gitmenizi önermiyorum. Çünkü gelecekte bir mesleğe giriş yapmak istediğinizde karşınıza geliyor bunlar. O yüzden öncelikle sorunu kendi içinizde çözmeye çalışın.

Gezmekle ilgili şöyle bir anım var: Mersinde yaşıyordum ve 15 yaşımdayken istanbula gidecektim gezmek için, gideceğim ilçedeki karakolu aramıştım "Abi 18 yaşından küçüğüm ama otelde kalabilir miyim acaba" diye. O da bana "Paran varsa kalırsın" diye güzel bir cevap vermişti

O günden itibaren hep kendi başıma şehir şehir gezmişimdir. 18 yaşımdan gün aldığım günden itibaren de birçok ülke ve birçok ülkedeki şehirleri gezdim.

Kısacası ailenizi sevin ama sınırlarınızı koruyun. Gezin eğlenin hayatın tadını çıkarın. Ailenizi de unutmayın tabii ki. Her şey tadında güzel.
Son olarak da biraz yazın. Alın bir defter ve kalem bir şeyler yazın içinizi dökün, iyi gelecektir. Umarım hayatta istediğiniz yere gelirsiniz.