Çocukların uyumu konusunda açıkçası ben çok olumlu tecrübeler yaşamadım. Benim çocuklarım Rus-Türk karışımı. Yaşadığımız yer Bavyera’daydı ve bölgede neredeyse hiç Türk, Rus ya da Arap yoktu; çoğunluk Alman’dı. Okulda çocuklarımı kendi aralarına çok fazla almıyorlardı. Bu durum, Almanya’dan soğumamın en büyük nedenlerinden biriydi. Açık konuşayım, yaşadığım bölgeyi de komşularımı da sevmiyordum.
Maddi açıdan baktığımda da Almanya artık eskisi gibi değil. GmbH şirketim hâlâ orada faaliyet gösteriyor. Aylık brüt kazancın yaklaşık 30 bin euro olduğu dönemde, kendi maaşımı 6 bin euro brüt gösteriyordum fakat elime net olarak yaklaşık 3.460 euro geçiyordu. Buna şirketin vergilerini, muhasebe masraflarını ve diğer giderlerini daha eklemiyorum bile.
Almanya’ya ilk gittiğim dönemde dört yıl yaşadım ve o zaman gerçekten çok daha ucuzdu. Şu anda ise her şey ciddi şekilde pahalandı. Açıkçası aynı bütçeyle Türkiye’de çok daha rahat ve kaliteli bir hayat yaşanabiliyor. Dönüş kararım sadece maddi nedenlere dayanmıyor ama maddi açıdan da Almanya’yı eleştiriyorum.
Evet, bahçeli ve müstakil bir evin varsa kapını kapatıp kafanı dinleyebilirsin. Fakat birkaç yıl sonra insan şunu fark ediyor: Hayat giderek mekanikleşiyor, sen de sisteme uyum sağlarken adeta robotlaşıyorsun. Sosyal hayat, insan ilişkileri ve sıcaklık giderek azalıyor.
Bürokrasi tarafı da ayrı bir sıkıntı. Basit bir sabıka kaydının apostilli hâlini almak için bazen bir ila üç ay bekliyorsun. Oturum iznin altı ay sonra geliyor, banka hesabı açtırmakta zorlanıyorsun. Bunlar sadece birkaç örnek; bunun gibi sayısız problem yaşanıyor.
Ben kendi gördüklerimi ve yaşadıklarımı anlatıyorum. Almanya’nın artılarını da eksilerini de değerlendirdim ama benim açımdan artıları artık eksilerini karşılamıyor. Üstelik hâlâ orada aktif şirketim olmasına rağmen düşüncem değişmedi.