İnsan bakar, buna engel olamayız. Biz de bakarız ama karşıdaki kişi rahatsız olur mu olmaz mı diye insan düşünür. Kötü niyetli baktıklarını zannetmiyorum zaten ama insan düşünür rahatsız eder miyim diye. Kendimi kesinlikle engelli birisi olarak görmüyorum. İnsanlar sen engellisin muamelesi yapıyorlar sanki engelli olmayı biz istemişiz gibi.

Bir gün iş yerinde bir birime gidiyordum. Hasta ya da yakını olan bir adamın otururken önünden geçiyordum, ayağıma bakıyor, kafası benim gidişimle aynı hızda gidiyor. Dayanamadım dönüp "Bir sorun mu var? Bakıyorsun da." dedim. "Yok bir şey dedi" ve kafasını çevirdi. Ben yoluma devam etmeye başlar başlamaz aynı şekilde bakmaya devam etti. Artık bunu neden yaptı bilmiyorum.

Yürüyüş parkurunda yürüyordum. Önüme çocuk geçti. Çocuğun yanından geçip ilerlemek istemiştim ama annesi çocuğun önünde durdu, sanki bir şey yapabilirmişim gibi korudu çocuğu. Bundan sonra yürüyüş parkurlarında yürüyemedim artık. Yeğenlerim var, beni çok severler. Çocukla çocuk olmayı da çok severim.

Şu olayı bana çok koydu:
https://www.sikayetvar.com/ankamall-...imci-davranisi

Tanrım kimseye rahatsızlık vermesim. Tüm hastalara da şifalar versin. Olduğum gibi yaşamaya, iyi olmaya devam ediyorum. Ben neysem oyum. Başkalarının davranışları beni değiştirmez. Her insan kendisine yakışanı yapar. Sağlık olsun.