Bence inanan da inanmayan da aslında aynı hatayı yapıyor. Kendi doğrularının karşı taraftan onaylanmasını bekliyor.

Bir inanan, inanmadığı bir şeye karşı neden saygılı olsun diye bekliyor? İnanmayan ise inananı neden saf yerine koyup alay ediyor? Her iki taraf da karşıdakinin kendi fikrini ifade etmesini, kendisine yapılmış bir hakaret veya saldırı olarak kodluyor. İşin özü bana göre kimse kimsenin kutsalını kutsal saymak zorunda değil doğru, ama herkes karşısındakinin bunu ifade etme hakkına tahammül etmek zorunda.

Saygı bekleyip durmayı bırakıp, sadece birbirimizin farklı fikirlerde var olma hakkını kabul etsek, tartışmalarımız bu kadar zehirli hale gelmeyecek. Kendi fikrimiz dışındaki her şeyi saldırı olarak görmeyi bıraktığımız gün, birbirimizi dinlemeye başladığımız gün aslında gerçekten bir şeyler konuşmaya başlayabiliriz