Hocam eğer maddi olarak hiç bir yere borcunuz yok ise öncelikle kendinize şunu diyebilirsiniz benim kimseye borcum yok. Sonra şunu demelisiniz benim borcum yok bu bir avantaj diyip kendinizi biraz motive etmelisiniz. Çünkü ben henüz 22 yaşında iken 800 - 900 bin ₺ civarı borcum vardı ve çıkmaza girmiştim ailem, sevgilim, çevremdeki herkes benden uzaklaştı beni bıraktı aslında bu borçlarda onları mutlu etmek için girdiğim yolda olmuştu. Sonra farkettim ki yanımda kimse kalmamış. Aradan yıllar geçti borçlarımı ödedim ve kendimi mutlu etmek için yaşıyorum. Hayatımda biri veya birileri olmalı ve birileri için yaşamalıyım ya da birileri için bi şeyler yapmalıyım diye düşünmemelisin. Şu an için eğer sağlık sorununuzdan ötürü ayakta duramıyorsanız ona göre iş araştırın vaktiniz var hayat herkes için aynı vakitte başlamıyor veya yaşıtlarınla aynı seviyede olacaksın diye bir şey yok belki de sen 40 yaşında o seviye de olacaksın ama bunu önümde çok uzun süre var sabrım yok diye düşünmemeniz gerek. Sadece kendinizi insanlar şöyle yapıyor böyle yapıyor ben daha hiç bi şey yapmadım. Evlilik yaşım geldi hiç bi şeyim yok diye şartlamayın. Kendiniz hayatınıza bakın efendim bu hayat size bir daha gelmeyecek. Bu konuşmalarım için tozpembe düşünüyorsun da diyebilirsin ama ölüm hariç her şeyin bir çıkış yolu vardır. Önemli olan bazı ince noktaları ayırt edebilmek. Bir yarış içinde değiliz kimseyle bunu anlamalı ve hayatımızı ona göre yaşamalıyız. Acil bir işe ihtiyacınız var ise bunun sebebi maddiyat ise belli bir süre dayanmalısınız çünkü inancınız ne yöndedir bilemiyorum ama belki de seni daha güçlü kılmak için Allah'ın çizdiği bir yoldur. Senin onu yapmanı istiyordur önünü açmak için. Pes etmeyin hocam sabredin ve kendinize hedefler koyun. Hedefleriniz bulunduğunuz duruma göre olmalı ve yol aldıkça büyümeli. Maalesef ki her şey kolay değil acı bir gerçek mücadele etmeliyiz. Herkes eşit şartlarda yaşamıyor kabul ediyoruz ama bu şartları değiştirecek olan yine biziz. Ben yaşıma ve bulunduğum duruma göre çok açılmıştım borç olarak ve yapayalnız kalmıştım ve intihar noktasına geldiğimde yaşamak istiyordum ölmek değil çünkü bir kere geldiğim şu hayatta bu şekilde son bulmamalıydı hayatım. Kimseden çekinmedim utanmadım borçlarım vardı ve bunu kabul ediyordum. Bankalar sürekli evime tebligat gönderiyordu sürekli aranıyordum ama yalnız kaldığım o gün her şeyi baştan düşündüm ve borçları yapılandırdım 2 yıl boyunca hiç bir şey alamadım kendime neredeyse çevremdekiler istedikleri gibi geziyor eğleniyor takılıyor veya kafası rahat istediklerini alıyordu. Ben yalnız kalmıştım böyle bir durumda aile farklı davranabilir. Her türlü işe girdim çıktım ve girdiğim işlerde uzun süreli çalışmadım 1 ay, 2 ay, 3 ay gibi kısa süreli çalıştım. Tek hedefim borçlarımı ödemekti ve bittiğinde sadece şunu dedim kendime kimse için değil kendim için yaşamalıymışım. Aklınızdan neler geçiyor bilemiyorum hocam ama hayat yaşamaya değer kendiniz için yaşamaya değer. Mücadele etmekten başka çaremiz de yok. Birden zengin olmak ister bi çok insan ama ben bu yaşadıklarımdan sonra hayatımda huzur olsun yeterli diyorum.