Başınız sağ olsun hocam, yazdıklarınızı okurken o ilk aylardaki hislerime geri döndüm. Ben de annemi 9 yıl önce kaybettim. Bahsettiğiniz o "eksiklik" ve "hissizlik" duygusunun ne kadar ağır olduğunu iliklerime kadar biliyorum. Acınız henüz çok taze, bu süreçte böyle karmaşık ve eksik hissetmeniz o kadar normal ki... Lütfen kendinize haksızlık etmeyin.
İnsan böyle zamanlarda herkesten ve her şeyden kaçmak, sessizce ortadan kaybolmak istiyor. Şehir değiştirmek ve çevreden uzaklaşmak belki size taze bir başlangıç hissi verebilir ama unutmayın ki insan içindekileri de gittiği yere götürüyor. Büyük kararlar almak için acele etmeyin; o 6 aylık borç ödeme süreci bittiğinde zihniniz çok daha berraklaşmış ve sakinleşmiş olacak. Borçlar her türlü ödenir, 6 ay dediğiniz göz açıp kapayıncaya kadar geçer.
Zamanla o acı tamamen bitmiyor belki ama o eksiklikle yaşamayı öğrenip, onunla güçleniyorsunuz. Anneniz de eminim ki sizin hayata küsmenizi değil, güçlü durup kendi yolunuzu en iyi şekilde çizmenizi isterdi.
Umarım bir sonraki konunuzda "Artık daha iyiyim, toparladım" cümlenizi de okuruz. Kendinize zaman tanıyın ve çok dikkat edin. Sağlıcakla kalın.