Bazen ticarette insanın gerçekten kafası karışıyor. Bir ürün görüyorsunuz, pazaryerinde satılıyor. Diyorsunuz ki ben bu ürünü toptan alayım, nakit ödeme yapayım, aradan komisyonlar kalksın, hem satıcı kazansın hem ben uygun fiyata alayım.
Sonra ürünü asıl satan kişiye ulaşıyorsunuz. “Nakit alacağım, toptan alacağım” diyorsunuz. Normalde insan daha uygun bir fiyat bekliyor. Çünkü pazaryerinde komisyon var, reklam gideri var, kargo baskısı var, iade riski var, ödeme vadesi var. Bazı pazaryerlerinde satıcının parasını alması 30 günü, 45 günü bulabiliyor.
Ama cevap olarak size yine pazaryeri linki gönderiliyor.
İşte burada insan ister istemez düşünüyor:
Nakit para veren toptancıya uygun fiyat verilmesi gerekmez mi?
Pazaryerinde vadeli ödeme, komisyon ve masraf varken ürün neden oradan daha mantıklı hale geliyor?
Vatandaş ürünü illa pazaryerinden daha pahalı almak zorunda mı?
Benim düşüncem şu: Her ürünün bir piyasa dengesi var. Satıcı belki fiyat bozulmasın istiyor, belki bayi düzenini korumaya çalışıyor, belki de tüm satışları tek kanaldan yönetmek onun için daha kolay geliyor. Bunlar ticari olarak anlaşılabilir şeyler.
Ama diğer taraftan nakit alım yapan, toptan almak isteyen, düzenli satış yapabilecek kişiye de farklı bir fiyat politikası sunulması gerekir. Çünkü pazaryerinde ürün 100 liraya satılıyorsa bunun tamamı satıcının cebine kalmıyor. Komisyon, kargo, reklam, iade ve ödeme vadesi derken gerçek kazanç çok daha farklı oluyor.
Benim derdim kimseyi suçlamak değil. Sadece ticaretin bu tarafı bazen gerçekten garip geliyor. Ben %10 kâr marjına razıyken, sistem bazen müşterinin ürünü %40-50 daha yüksek fiyattan almasına sebep olabiliyor.
Belki de asıl mesele şu:
Toptan ticaret ile pazaryeri ticareti aynı mantıkla yürümüyor.
Pazaryerinden alan müşteri güven, taksit, iade kolaylığı ve hızlı işlem satın alıyor. Toptan nakit alan kişi ise fiyat avantajı bekliyor. Bu iki müşteri tipi aynı kefeye konulunca ticaretin dengesi bozuluyor.
Sonuç olarak ticarette herkes kazanmak ister. Satıcı da kazanmalı, toptancı da kazanmalı, son müşteri de gereksiz yere pahalı almak zorunda kalmamalı. Ama bunun yolu daha şeffaf, daha mantıklı ve daha adil fiyat politikasından geçiyor.
Bazen insanın “ticaret ne garip şey” demesi tam da bu yüzden.