Önce kavramları bilmek gerekir:
İblis bir cindir. Şeytanlık ise bir vasıftır.
Bu dünyada insanlar ve cinler şeytanlaşabilir.
Kötülüğe sevk edenlere şeytan denir.
Cinlerin ise insanlara doğrudan bir etkisi yoktur. Onlar insanları görebilirler ama insanlar onları göremezler.
Cinler insanlara vesvese verebilir. Vesveseye uyup uymamak insanın iradesine bağlıdır.
İnsanı günaha sürükleyen şey ise kendi iradesidir (nefs).
Oysa ki vicdan, toplumsal ahlak kuralları, adalet duygusu, utanma duygusu insanları kötülükten alıkoyabilir. Allah insanları bu normlar mekanizması ile donatmıştır.
Bu duygular vesveseden daha güçlüdür. Yani Allah insanlara her zaman merhametli davranır. Toplumsal normların çökmesini engeller, rızk dağıtır, kitlesel kıtlık gibi katı imtihanlara sokmaz. Bu durumlar normları değiştirir çünkü.
İyiliğe yönlendiren bunca sebep varken şeytanların küçücük vesvesesini bahane edip iradesine (nefsine) sahip çıkamayan kişi bir zahmet cezalandırılsın yani.