Bukadar sorunlu birisiyle uğraşmak, kendi hayatından vermek bana göre.

Bu işyeri bana kısmet değilmiş deyip ayrılmak en mantıklısı. Hayat uzun bir maraton, kısa sürede geride kalacaktır herşey.

Karşında normal bir insan yok ve neler yapabileceğini kestiremezsin. Sen onu işten attırsan bile işler daha kötüye gidebilir. Bukadar takıntılı bi adam mağlup olduğunda x10 öfkelenecektir.

Birde ansızın beklemediğin bir an'da beklemediğin birşeyde gelebilir başına. Sen istediğin kadar fiziksel olarak sağlam ol, beklemediğin bir an'da beklemediğin bir zarar verebilir sana Allah korusun.

Huzur herşeyden değerli. İşsiz kalırsın, dersin ki derdim işsizlik. Ama bu adam yarın işten attırırsın gelir gece gündüz evinin etrafında dolaşır, ondan sonra öfkene yenik düşersin hayatın boyunca hapis yatarsın.

Karşındaki sağlıklı düşünebilen normal birisi olsa, bu tarz sorunlar yaşasan zaten elbet bir ortak noktada buluşursun gerek dövüşerek gerek oturup konuşarak ama karşında normal bir insan yok.

Burada bu işten lanet olsun deyip çekip gitmek bir mağlubiyet değil aksine erdemli bir galibiyet.

Bak yoluna, bak işine, bak hayatına. Asla ve asla haklıyken mağdur olma.