Aslında değilim ki olayı da patlatacaktım. Çocuk k*ncık k*pek gibi sürekli kaçıyor. Yapıyor, kaçıyor. Aradım geliyorum dedim yok. Yani kavga etmeyecek kadar korkak, ama sürekli arkandan iş çevirecek kadar köylü kurnazı.



Hocam raporu, kafa yapısı, hastalığı vs umrumda değil. Ben masamı ayırdım, ama çocuk bu sefer hani bir köpek olur uzaktan havlar ya o şekilde havlıyor. IK kovar yoluna bakar doğru, çocuğun amacı da zaten kovdurmaktı tehdit ediliyorum diye. Ama bana baktılar, durumu anladılar ve vazgeçtiler. Karakol işine gelecek olursak, çocuk herşeyi inkar ediyorken karakolda neyi kanıtlayacaksın? Sürekli inkar, çocuğunun üstüne kadar yemin ediyorken, IK ya ispatlayamadığım şeyi karakola ispatlamadan nasıl şikayet edeyim. Çocuk psikolojimi bozdu evet ve inan yüzünü bile görmek istemiyorum fakat çocuk toplumdan dışlanmış bir çocuk. Hiç işi gücü yok ve insanlarla uğraşma huyu var. Diyorsun ki bu çocuk ..... evladı uzak durayım ama durmuyor. Ben sizle sürekli uğraşsam en sonunda olay bir yerde patlar değil mi ? Ama bunu anlamıyor. Zannediyor ki bu bana bir şey yapamaz. Ben elimi kolumu sallayarak istediğimi yaparım. Nasihatla yola gelmeyen, musubetle yola gelir diye bir laf var bilir misiniz ? İnsan öldürenler cidden haklılar. Bu iş yerinde bunu çok iyi anladım.



Haklısın hocam bu şizofrenden bile daha aşağılık bir varlık.