Merhaba DeSouza,

Öncelikle hassasiyetinizi anlıyorum. Dinen pek yakın olduğum söylenemez ancak kendi çabamla mümkün mertebe uymaya özen gösteriyorum. Bizler kimsenin hayatında karar verici olamayız, sadece yönlendirici olabiliriz. Kişi, istemiyorsa veya kendini yakın hissetmiyorsa yapmaz/yapamaz. Bunun sizi mutlu ya da mutsuz etmemesi gerekir. Sevdiğiniz insanlarla konu gereği "namaz" açılırsa, 5 vakit kıldığınızı; ruhu dinlendirdiğini ve zihni, dünyevi kaygılardan ayırdığını -burayı sizler genişletebilir veya daraltabilirsiniz- söyleyebilirsiniz. Kişi, size tekrar sormadığı konuyu açmadığı sürece bence kesinlikle yönlendirme tarafında bulunmamalısınız. Bu yaptığınız size göre iyi bir şey olsa da karşı taraf üzerinde baskıcı bir tutum sergilediğinizi hissettirebilir. Değil bizim dinimiz, hiçbir dinde zorlama ile bir şeyler yapılamaz. Siz bunun adına ne derseniz deyin ancak kişiye sürekli bunun konusunu açarak yönlendirmeye çalışırsanız psikolojik şiddet uygulamaya ve baskılamaya başlarsınız. Bunu istemeyeceğinizi umuyorum. Yine yeniden söylüyorum bizler kimsenin hayatında karar verici olamayız. Çocuklarımız üzerinde bile bir yere kadar kararlar verebiliriz daha sonra hayat mutlaka onları kendi yollarını bulmaya itecektir.

Namaz kılmak çok değerli evet tartışmasız. Ancak bence iyi insan olmak ve bunu namazla birlikte yapabilmek daha kıymetli diye düşünüyorum. Yalan söylemek, çalmak/çırpmak, zina yapmak, gıybet yapmak, kibirlenmek gibi dünyevi duyguların tamamını yapan insanların namazları ve inançları pek samimi gelmiyor. Affınıza sığınarak söylüyorum: diğer taraf için değerlendiren karar veren ben değilim/bizler değiliz evet ancak bu taraf için ben değerlendirebilirim.

Allah kıldığınız tüm namazları kabul eylesin inşallah. Selamlar, sevgiler.